«…پدر جان، می‌دانم که خیلی دلت می‌خواهد بروی کربلا، به تو قول می‌دهم که اگر لیاقت دیدن امام حسین علیه السلام را داشتم سلامت را برسانم.»

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، شهیدان! مسیری که رفتید حق بود! برای همین به آن ادامه دادید و نگاه نکردید که چه چیزی انتظار شما را می‌کشد و چگونه قرار است به شهادت برسید. فقط پیش رفتید چرا که می‌دانستید هر چه قدر به پیش بروید، به خداوند نزدیک‌تر خواهید شد. اکنون هم به حق رسیده‌اید! به مقام شهادت رسیده‌اید. مثل شهید پرویز آبکار، فرزند نعمت‌الله، تاریخ شهادت ۱۳۶۱/۴/۲۳.

*زندگی‌نامه
شهید پرویز آبکار در سال ۱۳۴۱ در اصفهان دیده به جهان گشود. او تا کلاس پنجم ابتدایی به تحصیل پرداخت و با شروع حرکت‌های انقلابی در تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت گسترده‌ای داشت و با پیروزی انقلاب به عضویت سپاه درآمد و به افراد آموزش نظامی می‌داد.

او با شروع جنگ تحمیلی عراق بر علیه ایران از طرف تیپ ۵۵ هوابرد شیراز به جبهه دهلاویه بستان اعزام و در همین جبهه از ناحیه انگشتان دست راست مجروح و در بیمارستان سپاهان اصفهان یک ماه بستری شد و بعد از آن دوباره راهی جبهه‌های نبرد شد و سرانجام در جبهه شلمچه در تاریخ ۱۳۶۱/۴/۲۳ به درجه رفیع شهادت نایل شد.

*وصیت‌نامه
گمان نکنید آنان که در را خدا کشته شده‌اند، مردگانی هستند. بلکه آنان زنده‌اند و در بارگاه پروردگارشان روزی می‌گیرند.(سوره آل عمران، آیه ۱۶۹)
به نام الله پاسدار حرمت خون شهیدان. به نام آن که همه چیزم از اوست و زنده به اویم.
بارالها، ای رحمان و ای رحیم، ای پناه بی‌پناهان، ای محبوب و ای معبود من، چیزی با ارزش‌تر از جانم ندارم که تقدیم راهت کنم. قبول بفرما

خداوندا، حمد و ثنایم را بپذیر، هدایتم فرما و گناهانم را ببخش. دریچه مغفرتت را به رویم باز کن و مرا در جوار رحمت خود به سوی بهشت راه نمای. خداوندا، مرا شهید بمیران، شاید خون من کمکی باشد برای تداوم انقلاب اسلامی.
ملت شهید پرور ایران، اسلام و رهبر را یاری دهید، مبادا این قلب تپنده مستضعفان جهان را تنها بگذارید. ندای او را لبیک گویید و بگویید ما اهل کوفه نیستیم و تا طرفدار ولایت فقیه هستید به کشور و اسلام شما ضربه‌ای وارد نخواهد شد. به خدا سوگند اگر تکه تکه‌ام کنند و خونم را بر زمین بریزند در هر قطره خونم نام رهبرم خمینی را خواهید دید.

سلام بر پدر عزیزم، ابراهیم زمان. کسی که فرزندش را به خدا هدیه داد. درود بر تو که مرا این گونه و در این راه پرورش دادی و بزرگ کردی.
پدر جان، می‌دانم که خیلی دلت می‌خواهد بروی کربلا، به تو قول می‌دهم که اگر لیاقت دیدن امام حسین علیه السلام را داشتم سلامت را برسانم.
سلام بر تو ای مادر عزیز، ای مادری که فرزندت را روانه میدان نبرد با کفار کردی و توانستی بر احساس مادرانه‌ات غلبه کنی و غم به دل راه ندهی و گریه نکنی چون رضای خدا در این امر می‌باشد.
خواهرم، من راه حسین را انتخاب کردم و از تو می‌خواهم همین گونه که می‌روی راه زینب را ادامه دهی.
از شما می‌خواهم که مرا در تکیه شهدا دفن کنید و از همه دوستان و آشنایان حلالیت بطلبید. شب‌های جمعه مرا فراموش نکنید. پرویز آبکار ۱۳۶۱/۳/۱۲.

شادی روح شهید پرویز آبکار صلوات؛ «الَّلهُمَّ صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم»، اللهم الرزقنی توفیق الشهادت فی سبیلک.

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

علی اکبر از آن روزها فعالیت خود را علیه رژیم شاهنشاهی شروع کرد. در سال ۱۳۵۶ یک بار به جرم توهین به رژیم صهیونیستی دستگیر شد و چون مدرکی از وی نداشتند پس از چند روز آزاد شد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران شهیدان را نه در آسمان‌ها بلکه باید در میان خودمان جستجو کرد، آنانی که نمرده‌اند، بلکه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌گیرند؛ اما امروز تنها از آن‌ها یک اسم بر کوچه‌ها مانده است و کمتر کسی از مرام و هدفشان می‌داند. بخوانیم از شهید علی اکبر جزی فرزند امرالله، تاریخ شهادت ۱۳۶۱/۱/۳.

*زندگی‌نامه
شهید علی اکبر جزی در سال ۱۳۴۰ در خانواده مذهبی و در یکی از محله‌های مستضعف‌نشین شهر اصفهان چشم به جهان گشود. چون اولین فرزند خانواده بود، پدر و مادر به او عشق می‌ورزیدند. علی اکبر در محیط اسلامی این خانواده رشد کرد و در سن ۹ سالگی قرآن خواندن را فرا گرفت. در سن ۱۲ سالگی شغل کفاشی و بنایی را انتخاب کرد. ضمن کار کردن دوشادوش پدر، درس خود را می‌خواند. پس از پایان دوره ابتدایی به مدرسه راهنمایی رفت و هم درس می‌خواند و هم در کلاس‌های قرآن شرکت می‌کرد. علی اکبر از آن روزها فعالیت خود را علیه رژیم شاهنشاهی شروع کرد. در سال ۱۳۵۶ یک بار به جرم توهین به رژیم صهیونیستی دستگیر شد و چون مدرکی از وی نداشتند پس از چند روز آزاد شد. پس از آن فعالیت علی اکبر بیشتر شد. درگیری و ناآرامی‌های کردستان که شروع شد علی اکبر بدون اینکه به خانواده‌اش اطلاعی دهد روانه کردستان شد و پس از ۳۵ روز درگیری با عوامل مستقیم آمریکا در کردستان به اصفهان بازگشت و انگیزه خود را از رفتن به جنگ که همان جهاد و مبارزه در راه الله بود را برای خانواده گفت و با رضایت کامل پدر و مادرش بار دیگر به کردستان اعزام شد. سپس به جبهه جنوب رفت و سرانجام در عملیات بیت المقدس به شهادت رسید.

*وصیت‌نامه
بسم الله الرحمن الرحیم اکنون که راه حق را از باطل شناختم، می‌خواهم بالاترین سرمایه خود را که خدا به من هدیه داده، که آن جان بی مقدار و آخرین سرمایه من است در راهش اهدا کنم. ما هنگامی می‌توانیم به خدا ایمان آوریم که تمام جسم و جوارح و ذکر و فکر خود را از طاغوت به دور کنیم. ای برادرانی که اکنون وارث خون هزاران هزار شهید زنده هستید، آنان به اعمال شما می‌نگرند و شما را زیر نظر دارند تا ببینند که چگونه به خون آنان ارج نهاده‌اید.

شادی روح شهید علی اکبر جزی صلوات؛ «الَّلهُمَّ صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم»، اللهم الرزقنی توفیق الشهادت فی سبیلک.

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

او فقط ۱۶ساله بود. اما ۱۶ سال بعد درست همان روزی که اولین کاروان به صورت رسمی عازم کربلا می‌شود پیکرش را در منطقه فکه شمالی پیدا کرده و شب تاسوعای حسینی به وطن باز می‌گردانند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، «هرگز آنان که در راه خدا کشته می‌شوند مرده نپندارید، بلکه آنان زنده‌اند و نزد پروردگار خویش روزی می‌خورند.

به نام خدا و با سلام بر حضرت مهدی (عج) و نائب برحقش امام خمینی و تمامی کسانی که در راه اسلام خدمت می‌کنند.
شکر خدا را می‌نمایم که قدری مهلتم داد تا اسلام واقعی را بشناسم و در تاریکی جهل از دنیا نروم.»

متنی که خواندید، بخش آغازین وصیت‌نامه شهید ۱۶ ساله علیرضا کریمی است؛ شهیدی که به مسافر کربلا شهرت دارد‌. علیرضا فرزند باقر. تاریخ شهادت: ۲۲ فروردین ۱۳۶۲.

شهید علیرضا کریمی، متولد ۲۲ شهریور سال ۱۳۴۵ مقارن با ایام ماه مبارک رمضان در محله سیچان اصفهان بدنیا آمد ولی بدلیل بیماری شدیدی که داشت، پزشکان معتقد بودند که زیاد زنده نمی‌ماند، به طوری که در ۴ سالگی کبد وی از بین رفته و دیگر امیدی به زنده ماندنش نبود.

روزی سیدی سبزپوش به مغازه پدرش مراجعه کرده و بی مقدمه می گوید: کار خوبی کردی که علیرضا را نذر آقا اباالفضل (ع) کردی. همین امروز سفره آقا اباالفضل (ع) را پهن کن و به مردم غذا بده، سه مجلس روضه برای حضرت در حرمش نذر کرده‌ای که من انجام می‌دهم. سپس اسکناسی را جهت برکت کاسبی به پدر می‌دهد. آن روز بچه به طرز معجزه آسایی شفا می‌یابد به طوری که سال‌ها بعد قهرمان ورزش‌های رزمی می‌شود.

در عملیات محرم در اثر اصابت گلوله خمپاره سر و دست و پای او مجروح می‌شود. بعد از پایان دوران مجروحیت به جبهه باز می‌گردد. فرمانده گردان امیرالمؤمنین (ع) به خاطر شجاعت و مدیریتی که علیرضا از خود نشان داده بود، مسئولیت دسته دوم از گروهان اباالفضل (ع) را به او می‌دهد. او در آخرین دیدار با خانواده‌اش به مادر می‌گوید: ما مسافر کربلائیم، راه کربلا که باز شد برمی‌گردیم. در پایان آخرین نامه‌ای که فرستاد، نوشته بود به امید دیدار در کربلا.

در عملیات والفجر ۱ هر دو پای علیرضا مورد هدف تیرهای عراقی قرار می‌گیرد و در جواب فرمانده‌اش که می‌خواهد او را به عقب بیاورد می‌گوید، شما فرمانده‌ای برو بچه‌ها منتظرت هستند. علیرضا در حالی که روی زمین افتاده و به سختی می‌خواست خودش را به سمت تپه‌ها بکشاند، ناگهان یکی از تانک.های عراقی به سرعت به سمت وی رفته و از روی پاهایش رد می‌شود.

در اینجا او فقط ۱۶ساله بود. اما ۱۶ سال بعد درست همان روزی که اولین کاروان به صورت رسمی عازم کربلا می‌شود پیکرش را در منطقه فکه شمالی پیدا کرده و شب تاسوعای حسینی به وطن باز می‌گردانند. به خواب مسئول گروه تفحص لشکر امام حسین (ع) می‌آید و محل دفنش را هم می‌گوید. مردم در مسجد در دسته عزاداری کنار پیکرش تا صبح می‌مانند. صبح روز تاسوعا همراه با دسته سینه زنی در گلزار شهدای اصفهان او را به خاک می‌سپارند.

این شهید ۱۶ ساله در وصیت‌نامه خود چنان بینش عمیقی از خود نشان می‌دهد که گویی یک مرد ۴۰ ساله این عبارات را به کار برده است:

«اسلام به من فهماند که چگونه بیندیش و چگونه راه را انتخاب کن. من با قلبی روشن خون خود را برای اسلام می‌ریزم و پیام می‌رسانم که با جاری شدن خونمان است که حکومت ما نورانی‌تر و به حکومت عدل صاحب‌الزمان (عج) متصل می‌شود. امیدوارم که حکومت ما زمینه ساز انقلاب امام مهدی (ع) باشد.

اما مادر جان بعد از شنیدن خبر شهادتم اشک نریز، زیرا امام بزرگوار ما نیز در سوگ فرزندش اشک نریخت، چون می‌دانست رضای خدا در این امر است. و شما پدر بزرگوارم وصیتم به شما این است که راه مرا در کمک به فقرا و نیازمندان ادامه دهید. شما خواهرانم؛ شما هم زینب زمان باشید و پسرانتان را حسین وار تربیت کنید و در راه خدا مبارزه کنید.

خدایا تو میدانی که من هر چه کرده‌ام برای رضای تو بوده، پس ما را یاری کن که در راه تو قدم برداریم؛ خدایا اسلام را پیروز کن و اگر در من لیاقت می‌بینی شربت گوارای شهادت را به من بنوشان.
و شما ای منافقین فراری از خلق که بعد از پیروزی انقلاب، فقط اسم و نام سازمانتان را به دنبال می کشید، به عنوان یک برادر دلم برای شما می‌سوزد، یک مشت جوان پاک که رهبرشان آن‌ها را منحرف کرده‌اند، کمی فکر کنید! به خود بیایید!

خدایا این پیر جماران، این بت شکن تاریخ، این درهم کوبنده ستمگران را در پرتو خود نگهدار. خدایا مرا به خودم وا مگذار. پدر و مادرم را نیز ببخش و آمرزشت را نصیبمان فرما. آمین یا رب العالمین»

کربلا اینجاست، و مسافران آن شهدایی هستند که یک به یک به قربانگاه رفته و سر بر زانوی ارباب، جان خود را برای اسلام فدا کردند.

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

در گلستان‌نامه امروز با شهیدی آشنا می‌شویم که امام زمان (عج) او را به سربازی خود برگزید.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شاید افرادی که به گلستان شهدای اصفهان آمده باشند، نام شهید جلال افشار شنیده باشند، اما هستند کسانی که این شهید هنوز برایشان گمنام است و چه بسیار شهدایی که نامشان گمنام بوده ولی وجودشان چراغ راه ماست؛ جلال افشار فرزند محمد؛ روحانی مبارزی که در عملیات رمضان در ۱۳۶۱/۴/۲۴ به شهادت رسید.

در بیان مقام رفیع این شهید آمده است که آیت الله بهاء‌الدینی در جلسه‌ای فرمودند: در بین شما یکی از سربازان امام زمان(عج) هست و به زودی از میان شما می‌رود. بعد‌ها که جلال افشار شهید شد عکسش را خدمت ایشان بردند و آیت الله بهاء الدینی بی‌اختیار گریه کردند، به طوری که اشک‌هایشان روی عکس جلال می‌چکید و سپس فرمودند: امام زمان(عج) از من یک سرباز می‌خواستند، من هم آقای افشار را معرفی کردم. اشک من اشک شوق است، ‌ایشان جلال «ذاکر قریب البکاء» است.

دفتر زندگانی‌ جلال افشار در سال ۱۳۳۵ گشوده شد و برای سیراب شدن از جام علم، پس از دوره دیپلم، راهی حوزه علمیه قم شد و در طول دو سال تحصیل در مدرسه حقانی، غم هجران پدر بر شانه‌اش نشست.

پس از شنیدن ندای هل من ناصر خمینی کبیر، به روستاهای اطراف اصفهان رفت و به روشنگری و سازماندهی نیروهای انقلابی مشغول شد و پس از طلوع سپیده انقلاب به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست. او که وجودش سراسر حب الله و عشق به روح‌الله بود در مرکز آموزش ۱۵ خرداد و پادگان غدیر به عنوان مربی اخلاق به کار گرفته شد.

سرانجام در سحرگاه ۲۴ تیرماه سال ۶۱، در عملیات رمضان، در حالی که ذکر اذان بر لبش بود، سجده بر خاک آستان حسین‌بن‌علی (ع) نهاد و روحش آسمانی شد و در ردیف ۱۸ مزار ۶۸ گلستان شهدای اصفهان آرام گرفت.

او در بخشی از وصیت‌نامه‌اش این‌چنین می‌گوید: «مسؤولان محترم مملکت هر کس را به تناسب با ظرفیتش به کارهای اجرایی بگمارند، به فرهنگ جامعه بیش از هر چیز توجه شود، به سپاه این بازوی مسلح امام بیش از پیش برسید و بر رشد معنوی فرهنگی آن بیشتر تکیه کنید.

اگر تمام جهان بر ضد ما متحد شوند، ما يک تكليف و مسئوليت داريم و از آن دست نخواهيم شست. خدايا خيلی زود خودت را به من بشناسان. به فلسفه قيام حسين بن علی(ع) توجه كامل داشته باشيد، محرم و عاشورا را فراموش نكنيد كه استاد شهادت در عاشورا در ميان خون تدريس نمود.

اسلام شديداً به نيروهای‌ فكری نيازمند است پس با مطالعه صحيح و سريع خود، اسلام را ياری كنيد.»

خانواده این شهید در وصف ویژگی‌های او می‌گویند: «روی نماز جماعت و خمس بسیار حساس بود. خودش آخر هر سال خمسش را حتی اگر یک ریال بود حساب می کرد و می پرداخت. وقتی رفقایش علت خواندن نماز زیاد را از وی پرسیدند، گفت: «این نمازها را به نیت پدرم می خوانم. بالاخره هر چه دارم از او دارم»

آری؛ جنون شرط عشق است، ما که ماندیم مجنون نبودیم؛ شهدای ما عاشق بودند و عطر شمیم عشقشان هنوز هم در هر کوی و محله به مشام می‌رسد. به قول شهید آوینی بگذار اغیار هرگز درنیابند که این قلب‌های ما از چه اشتیاق و شور و نشاطی مالامال است و روح ما در چه ملکوتی شادمانه سر می‌کند و سر ما در هوای کدامین یار خود را از پای نمی‌شناسد، بگذار اغیار هرگز درنیابند، چه روزگار شگفتی!

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

آخرين مسئوليت ايشان فرماندهی تيپ مستقل ۱۸ پياده الغدير یزد بود. حضور وی در اين يگان و در جمع شيرمردان یزد، موجب شد كه در فاصله كوتاهی، تيپ الغدير يكی از يگان‌های موفق سپاه اسلام قلمداد شود.

به گزارش پایگاه خبری شهید یاران ؛ از فرماندهان قدیمی لشکر ۱۴ حضرت امام حسین علیه السلام، از فرماندهان طرح و عملیات قرارگاه حضرت خاتم‌الانبیا(ص)، اولین فرمانده گردان زرهی سپاه اصفهان، فرمانده نیروی زرهی قرارگاه نصر، فرمانده تیپ ۲۱ رمضان، فرمانده تیپ ۲۸ صفر، فرمانده اسطوره‌ای تیپ ۱۸ الغدیر این‌ها تنها گوشه‌ای از سمت‌ها و مسئولیت‌های شهید جعفرزاده بود، کسی که وقتی به شهادت رسید تازه پدر و مادرش فهمیدند فرمانده بوده است، به مادرش گفته بود در منطقه خیابان تمیز می‌کنم؛ شهید ابراهیم جعفرزاده فرزند ابوالقاسم، تاریخ شهادت ۱۳۶۳/۱۲/۲۲.

*زندگی‌نامه

ابراهيم جعفرزاده در تاريخ ۱۳۳۹/۱۱/۲۲ در يك خانواده مذهبی و متدين، در شهر شهيدپرور اصفهان به‌ دنيا آمد. دوران كودكی را در کانون خانواده‌ای سرشار از صفا و صمیمیت سپری كرد و در سن ۶ سالگی پا به دبستان گذاشت. او دانش‌آموزی كوشا و بسيار با استعداد بود، به‌طوری كه تمامی مراحل دوران تحصيل خويش را با موفقيت سپری کرد.

با زمينه‌ای مذهبی و دینی كه وی در خانواده داشت، از دوران دبيرستان، پی به ماهيت ستمکار رژيم منفور پهلوی برد و مبارزه با آن را آغاز نمود. به‌هنگام برپايی جشن‌های سلطنتی، زبان به اعتراض می‌گشود، كه در اين رابطه چندين بار دستگير و مورد آزار عمّال رژيم شاه معدوم قرار گرفت.

سال آخر دبيرستان بود كه حرکت انقلاب به اوج خود رسيد و او در هدايت و برپايی تظاهرات مردم مسلمان و انقلابی ايران، عليه رژيم پهلوی، ايفای نقش می‌كرد. وی علاوه بر اصفهان، در شهرهای اطراف، به‌خصوص مباركه، با برادرانی چون شهيد حاج‌رضا نصوحی و شهيد احمد مختاری، مسئوليت برپايی تظاهرات و تشكيل جلسات مخفی و تبليغات سياسی ـ مذهبی برعليه رژيم ستم‌شاهی را عهده‌دار بود و در انهدام پاسگاه ژاندارمری مباركه، نقش به‌سزايی داشت.

پس‌از پيروزی انقلاب‌ اسلامی در تشكيل كميته انقلاب‌ اسلامی و جهاد سازندگی مباركه، تلاش فراوانی به‌عمل آورد و با تشكيل سپاه پاسداران به‌ عضويت اين ارگان انقلابی درآمد. او همزمان اقدام به تبليغات مذهبی در مساجد و برپا نمودن جلسات آموزش قرآن در منازل می‌کرد.

ابراهیم در سال ۱۳۶۰ در دادگاه انقلاب اسلامی اصفهان، مسئوليت تحقيقات آن ارگان را به‌ عهده گرفت و چندی بعد به مكه معظمه مشرف شد.

با شروع غائلۀ کردستان ابراهيم احساس وظیفه کرد و به كردستان اعزام شد تا به مبارزه با اشرار و گروهک‌های ضد انقلاب بپردازد.

با آغاز حمله سراسری عراق علیه ایران به جنوب كشور رفت تا جلوی تجاوز عراق را بگیرد. او در صحنه‌های نبرد اسلام عليه كفار بعثی، در عمليات‌های متعددی چون فرمانده كل‌ قوا، ثامن‌الائمه، طريق‌القدس، فتح‌المبين، بيت‌المقدس، رمضان، سلسله عمليات‌های والفجر مقدماتي و ۱ و ۲ و ۴ و ۶، خيبر و بدر شركت کرد.

ابراهیم در طول حیات مبارزاتی خود، فرماندهی اولين گردان زرهی سپاه اصفهان، فرماندهی يكی از قسمت‌های لشكر ۱۴ امام حسين علیه السلام، مسئوليت زرهی قرارگاه نصر، فرماندهی تيپ ۲۱ رمضان، مسئوليت بررسی مسائل كلی مرزهای كشور، مسئوليت طرح و برنامه لشكر زرهی سپاه و فرماندهی تيپ زرهی ۲۸ صفر را به‌عهده داشت و يكي از مسئولين واحد طرح و برنامه معاونت عمليات قرارگاه خاتم‌الانبياء به‌شمار می‌آمد.

آخرين مسئوليت ايشان فرماندهی تيپ مستقل ۱۸ پياده الغدير یزد بود. حضور وی در اين يگان و در جمع شيرمردان یزد، موجب شد كه در فاصله كوتاهی، تيپ الغدير يكی از يگان‌های موفق سپاه اسلام قلمداد شود.

ابراهیم نسبت به معنويت و نماز شب توجه خاصی داشت و در محل ستاد فرماندهی تيپ، تابلويی نصب كرده بود كه بر روی آن نوشته بود: «در اينجا رسم اين است كه همه برای نماز شب بيدار می‌شوند، از برادرانی كه نماز شب را اقامه نمی‌كنند می‌خواهيم كه در اين محل نخوابند.»

شهيد جعفرزاده قبل‌ از عمليات بدر، به‌همراه فرماندهان تيپ و لشكرهای سپاه اسلام، خدمت حضرت امام شرفياب می‌شود كه در اين ديدار، حضرت امام آن‌ها را مورد دل‌جويی و تفقد قرار داده و دستور عمليات را صادر می‌فرمايند. وقتی فرماندهان از محضر حضرت امام(ره) مرخص می‌شوند، حضرت امام سردار جعفرزاده را صدا زده و آهسته مطلبی را می‌فرمايند كه اين سخن هرگز فاش نشد.

شهيد جعفرزاده در عمليات بدر، همگام با نيروهای خط‌شكن، در عمليات شركت کرد و پس‌ از سال‌ها مجاهدت و ایثارگری به شهادت رسید.

وی چهارمين شهيد خانواده جعفرزاده است و دو برادر و دامادشان نيز قبل‌ از ايشان، در جبهه به شهادت رسيده‌ بودند. در هنگام شهادت، از حاج ابراهيم فرزند ۵ ساله‌ای به‌ نام عليرضا به يادگار ماند.

*وصیت‌نامه

«…شما را به اطاعت از اولی‌الامر امام روحی له‌الفدا و جانبازی در راه اسلام سفارش می‌كنم. در صورت توفيق شهادت و نيل به فيض الهی، از شما تقاضا دارم، وحدت بين خويشان و بين خودتان را حفظ كنيد. امام و روحانيت اصيل را در صدر قرار داده و با عمل صالح خودتان ثابت كنيد چگونه رهرو پيامبر، علی، فاطمه و ائمه معصومين علیهم السلام هستيد.

پدرم، مادرم، كه هستی من از شما شكل گرفت و شخصيت انسانسی و اسلامی‌ام را شما ساختيد، اجرتان با خدا. همسرم، كه امكان حضور در صحنه انقلاب و جنگ را با فداكاري بی‌نظيرتان فراهم ساختيد، شرمنده‌ام از اين همه ظلمی كه به‌واسطه شرايط به شما تحميل شده. واقعاً كه شريک امين و صديقی بوديد، خداوند شما را با زهرا سلام‌الله‌علیها محشور نمايد.

اميدوارم همان‌گونه كه برای من اسوه ايثار بوديد، همچون كوه، اسوه و استوار باقی بمانيد و از اسلام فاصله نگيريد.

خواهرم، ای كوه سترگ، ای حماسه ايثار و مقاومت، تو نيز باقی باش بر اين راه و با تربيت صحيح فرزندان شهيد، آنان را مجاهدانی خالص و قوی پنجه وارد لشكر صاحب‌الزمان(عج) نما. و ديگر خواهران و برادران، ای خوبان خوب، دستتان را می‌بوسم و شما را به تداوم راهی كه آغاز كرده‌ايد، سفارش می‌كنم و همه را به اطاعت از خمينی روح الله، مجاهدت فی سبيل الله، سلوک با خلق الله و عبادت الله و توسل به اولياء الله سفارش می‌نمايم.»

شادی روح شهید ابراهیم جعفرزاده صلوات؛ «الَّلهُمَّ صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم»، اللهم الرزقنی توفیق الشهادت فی سبیلک

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

بعثی‌ها به او لقب صیاد خمینی داده بودند و صدام برای شکارش یک تیم ۲۰ نفره تک تیرانداز بین المللی را اجیر کرده بود که اتفاقا تک تیرانداز‌های امریکایی هم جزو آن‌ها بودند، اما هر بار با تلفات سنگین بر می‌گشتند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ گلستان شهدای اصفهان، مملو از قهرمانانی است که علی رغم آن که نامشان بر سنگ مزارشان هست، ولی در میان خیلی از مردم گمنامند و کسی از اسم و رسم آن‌ها چیزی نمی‌داند؛ از جمله این قهرمانان سردار شهید عبدالرسول زرین است. عبدالرس زرین فرزند شکرالله، تاریخ شهادت ۱۳۶۲/۱۲/۱۱

شهید عبدالرسول زرین که شهید خرازی به او لقب گردان تک نفره داده بود بهترین تک تیرانداز دفاع مقدس بود. این رزمنده دلاور سه هزار شلیک موفق داشت که ۷۰۰ شلیکش فرماندهان اصلی بعثی و بقیه هم آتش بار‌ها و نیرو‌های اثرگذار دشمن را از پا در آورد.

بعثی‌ها به او لقب صیاد خمینی داده بودند و صدام برای شکارش یک تیم ۲۰ نفره تک تیرانداز بین المللی را اجیر کرده بود که اتفاقا تک تیرانداز‌های امریکایی هم جزو آن‌ها بودند، اما هر بار با تلفات سنگین بر می‌گشتند.

سردار شهید عبدالرسول زرین متولد سال ۱۳۲۰ در اطراف گچساران کهکیلویه و بویر احمد، روستای دهدشت، به دنیا آمد. او به تک تیرانداز جنگ معروف بوده و از همرزمان شهید خرازی بود.

شهید زرین از سن کودکی پدر و مادرش را از دست داد و بعد از آن تحت سرپرستی دایی خود قرار گرفت و رشد کرد. در سن ۱۶ سالگی به اصفهان نقل مکان کرد و مشغول به کار در مغازه لباس فروشی شد.

دوستان پدرش؛ همسرش را به دلیل صبوری و مؤمنی به وی معرفی می‌کنند. و در نهایت در ۲۲ سالگی در سال ۱۳۴۲ در شهرضای اصفهان ازدواج کرد. ثمره این ازدواج چهار پسر و سه دختر است.

با شروع اعتراضات و تظاهرات علیه شاه، او نیز با مردم همگام شد و در تظاهرات ضد طاغوت شرکت می کرد و یکی از مبارزان قبل از انقلاب علیه حکومت پهلوی بود. او با تشکیل سپاه پاسداران به عضویت سپاه درآمد.

شهيد عبدالرسول زرين با شروع جنگ، راهی غرب کشور شد و بعد از آن به جبهه جنوب اعزام شد و در کنار سردار شهید حاج حسین خرازی به نبرد پرداخت.

وی در جنگ‌های نامنظم و دیگر عملیات‌ها به عنوان تک تیرانداز شرکت می‌کرد و ضربات محلکی به دشمن وارد می‌کرد.

او بارها زخمی شده بود و ۶۰ درصد از کار افتادگی داشت، شهید خرازی معافیت او را از رزم صادر کرده بود اما نشستن برای این رزمنده دلاور معنایی نداشت.

تک‌تيرانداز سرشناس، بارها آتش دشمن را در ارتفاعات صعب‌العبور، فقط با یک‌ بار فشار دادن ماشه اسحله‌اش خاموش کرده است.

او تا سال ۶۳ به طور مداوم در اکثر عملیات‌های جنوب و غرب حضور فعال داشته و مسئولیت‌های مختلفی از جمله فرماندهی گردان و محور را بر عهده داشته و گروه‌های مختلفی را آموزش داده و به عنوان تک‌تيرانداز، بين گردان‌ها فرستاده است.

شهید زرین که به گردان تک نفره زرين معروف بود، بعد از بارها مجروحیت و به یادگار گذاشتن ۷ فرزند با عشق به امام حسین(ع) در عملیات خیبر به شهادت رسید.

این شهید بلندمرتبه در وصیت‌نامه خود می‌گوید: «ای امت شهیدپرور، ما به حسین(ع) اقتدا نموده و به گفته امام عزیزمان مثل حسین(ع) وارد جنگ شدیم و مثل حسین(ع) باید به شهادت برسیم و حسین(ع) به ما یاد داده است که «هیهات من الذله» که هیچ‌گاه زیر بار ذلت و خواری نرویم و این معلم ماست که راه را برای ما روشن نموده است و این خون ناقابل من از تبعیت رهبری حسین(ع) به زمین ریخته شده و حفاظت خون شهدا این است که تابع رهبر کبیر انقلاب بوده و سخنان آن بزرگوار را گوش فرا دهیم.

چرا که صحبت‌های امام از خودش نیست بلکه از قرآن است و عترت؛ مسئله دیگر این که به گفته امام عزیزمان که فرمودند: دامن زدن به اختلافات معصیت است، به اختلافاتی که شیطانی و حیوانی است دست نزنید و اعتصام بجوئیم به حبل‌الله تا بلکه با وحدت خودمان و وحدت شیعه و سنی انقلاب را به جهان صادر نمائیم، رسول‌الله(ص) فرمودند: اتحاد مایه رحمت و تفرقه مایه عذاب در دنیا و آخرت است. پس وحدت را حفظ نموده تا ضربه از دشمن خارجی و داخلی نخوریم و در خط ولایت فقیه که همان ولایت رسول الله و ولایت رسول الله همان ولایت الله است قرار گیریم، انشاالله.

ای مسئولین و ای کسانی که مسئولیت کارهای اجرائی در دست شماست بدانید این کارها مسئولیت و تعهد است در قبال اسلام و خدای ناکرده اگر هوای نفس بر شما غلبه کند بر زمین می‌خورید مثل بنی صدر و امثالهم، که اگر مسئولین از روی هوای نفس خود کار کنند به خون شهدا و خانواده شهدا و معلولین و مصدومین و مجروحین خیانت نموده و نه دنیا دارند و نه آخرت.»

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

«…به او گفتم که مادر بگذار بعد از امتحانات خرداد به جبهه برو. گفت: نترس، من شهید نمی‌شوم، من توفیق شهادت را ندارم!»

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، «هل من ناصر ینصرنی؟»؛ این ندایی بود که حسین‌بن‌علی (ع) در عاشورای ۶۱ هجری سر داد، درست زمانی که دیگر یار و ناصری برایش باقی نمانده بود؛ اما شاید می‌دانست ۱۴ قرن بعد یارانی به تعبیر خمینی کبیر، از گهواره برمی‌خیزند و به نصرت اسلام می‌شتابند، حسینی که با نثار خونش به ما فهماند کربلا همین‌جاست، جایی که اگر شهدا خون خود را فدا نمی‌کردند از اسلام حسین(ع) چیزی باقی نمی‌ماند؛ شهید رضا بشارت، جوان حسینی‌ای که اقتدا به مولایش کرد، رضا بشارت فرزند حسین.

مادر شهید درباره زندگی‌نامه این شهید و خصوصیات اخلاقی‌اش می‌گوید: «شهید رضا بشارت در یک خانواده مذهبی در محله طوقچی اصفهان و در صبح جمعه در تاریخ ۱۳۴۲/۵/۴ پا به عرصه وجود گذاشت. وی در ماه محرم‌الحرام به مجالس عزاداری سرور شهیدان امام حسین علیه السلام می‌رفت. در ایام انقلاب در راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد. چندین بار به دست مزدوران شاه افتاد و پایش نیز مجروح شده بود.

هرگز دروغ نمی‌گفت و از افراد جلف خوشش نمی‌آمد و در عوض از محافل و مجالس مذهبی خیلی خوشش می‌آمد. دوره ابتدایی و راهنمایی را سپری کرد و سپس وارد هنرستان صنعتی کاوه شد. به کلاس‌های ایدئولوژی و بسیج مدارس می‌رفت.

در تاریخ ۱۳۶۱/۱/۴ برای مکانیکی به پشت جبهه اعزام شد، ولی چون زیاد نیاز نبود بعد از چهار روز برگشت و در ناحیه ۸ بسیج اصفهان نام نویسی کرد. در تاریخ ۱۳۶۱/۱/۱۵ به پادگان غدیر اصفهان جهت آموزش دوره نظامی رفت و بعد از ۲۵ روز به جبهه بازگشت.

به او گفتم که مادر بگذار بعد از امتحانات خرداد به جبهه برو. گفت: نترس، من شهید نمی‌شوم، من قابلیت و توفیق شهادت را ندارم. ولی در نهایت ایشان در تاریخ ۱۳۶۱/۲/۱۲ به طرف جبهه جنوب حرکت کرد و بلافاصله به خط مقدم در جبهه دارخوئین رفت و روز ۱۳۶۱/۲/۱۸ در عملیات بیت‌المقدس به شهادت رسید.»

شهید رضا بشارت در فرازی از وصیت‌نامه خود این‌چنین می‌نویسد: «اینجانب رضا بشارت یک فرد ناچیز که اگر خدا قبول کند با آگاهی کامل راهی جبهه حق علیه باطل و ایمان علیه کفر شدم که امیدوارم توانسته باشم با خون خود درخت اسلام را آبیاری کرده باشم و امیدوارم من هم مانند یاران امام حسین علیه السلام باشم که در شب عاشورا وقتی که امام حسین علیه السلام به یارانش فرمودند که فردا همگی شهید خواهیم شد ۷۲ تن بودند که امام را یاری کردند و همگی شهید شدند.

و من هم وقتی که احساس کردم که وجودم در جبهه حق علیه باطل بهتر به درد می‌خورد به جبهه رفتم و به ندای امام لبیک گفتم تا بتوانم دِین خود را به دین اسلام ادا کنم و به خدا نزدیک شوم، باشد که مورد قبول خداوند قرار گیرد.»

آری؛ این سرنوشت نیکو گوارای وجود آنانی که باکی از به آغوش کشیدن مرگ نداشتند و با شوق سر به زانوی مولای خود، با خون خود درخت اسلام را آبیاری کردند؛ هنیاً لکم!

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.