«…مادرم اگر من شهید شدم مبادا در سوگ من گریه کنی و مرا نزد امام حسین و ائمه خجالت زده بکنی امیدوارم که تو هدیه‌ات را به اسلام درست داده باشی و در میان امت شهیدپرور سرافراز و استوار باشی.»  

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، شهیدان با خون خود مشق عشق نوشتند تا بمانیم و بخوانیم از آن‌ها که رفتند و نماندند در این دنیای پر فتنه، روزگاری که هر بار با سیلابی، عده‌ای را با خود می‌برد و غرق خود می‌کند. بخوانیم از شهید حسین جبارزارع، فرزند محمدعلی، تاریخ شهادت ۱۳۶۱/۳/۱۶.

*زندگی‌نامه
شهید حسین جبارزارع فرزند حاج محمد جبارزارع در تاریخ پنجم آذر ماه سال ۱۳۴۴ به دنیا آمد. چون تولد ایشان با تولد سالار شهیدان امام حسین علیه السلام مصادف شده بود، نام او را حسین گذاشتند. پس از پایان تحصیلات ابتدایی با وجود نمرات خوب و استعداد در درس، مدرسه و درس را کنار گذاشت و به کمک پدر رفت و مشغول به کار شد. در زمان انقلاب فعالیت شدیدی داشت. شب‌ها با دوستان خود جمع می‌شدند و در پشت‌بام‌ها شعار می‌دادند. پس از پیروزی انقلاب در بسیج محل ثبت نام کرد. سال ۶۰ بود که خبر شهادت یکی از دوستانش را شنید و از آن زمان به بعد زمزمه رفتن به جبهه‌اش شروع شد و به جبهه رفت. او سرانجام در تاریخ ۱۳۶۱/۳/۱۶ در عملیات بیت المقدس در شلمچه به شهادت رسید.

*وصیت‌نامه
بسم الله الرحمن الرحیم، الذین امنوا وهاجروا وجاهدوا فی سبیل اله باموالهم وانفسهم اعظم درجه عندالله و اولئک هم الفائزون.
کسانی که به پروردگارشان ایمان آورده‌اند و برای برقراری دین الله از دیارشان هجرت می‌کنند و برای بقاء و‌ پایداری قرآن با جان و مالشان در راه خدا قیام می‌کنند، بزرگترین درجه و مقام را در نزد خداوند کریم دارند به راستی که آنان رستگاران دو عالمند.
بنام خداوند درهم کوبنده ستمگران و نابودکننده منافقین و صدامیان و بنام خدائی که یاری می‌کند مستضعفین و مبارزان در راهش را.
با درود به امام زمان و نائب برحق او خمینی بت شکن و با سلام به برادران و خواهران کمک دهنده در پشت جبهه و با درود بر شهیدان اسلام و پدران و مادران آن‌ها و سلام گرم بر شما خانواده عزیزم.
این وصیت نامه را آغاز می‌کنم، وصیتی دارم به مادر عزیزم ای مادر جان این شیر پاک تو بود که مرا در این راه انداخت و خوشا به حال تو که حضرت زهرا(س) و زینب کبری از دست تو رضایت دارند.
مادرم اگر من شهید شدم مبادا در سوگ من گریه کنی و مرا نزد امام حسین و ائمه خجالت زده بکنی امیدوارم که تو هدیه‌ات را به اسلام درست داده باشی و در میان امت شهیدپرور سرافراز و استوار باشی و اما وصیتی دارم به پدرجان عزیزم.
ای پدرجان در شهید شدن من گریه مکنید و برای من شوق و شادی راه بیاندازید که من به آرزویم رسیدم، من با سلاح و دین خود پیمان بستم.

شادی روح شهید حسین جبارزارع صلوات؛ «الَّلهُمَّ صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم»، اللهم الرزقنی توفیق الشهادت فی سبیلک.

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

فرمانده‌ای متخصص و ورزشکاری محبوب و بااخلاق یعنی سردار شهید حسن غازی؛ بازیکن تیم فوتبال سپاهان بود که از شهرت چشم‌پوشی کرد و عازم جبهه شد.
 
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران ؛ سردار شهید حسن غازی در سال ۱۳۳۸ در خانواده‌ای مذهبی در شهر شهیدپرور اصفهان متولد شد. تحصیلات ابتدایی را تا دیپلم سپری کرد. آغاز دوران دبیرستان را نقطه شروع فعالیت‌های سیاسی خود قرار داد و با شروع انقلاب اسلامی به صورت چشمگیر در جهت فروپاشی رژیم طاغوت شاهنشاهی تلاش می‌کرد و در این راستا با پخش پیام‌ها و اعلامیه‌ها و تصاویر حضرت امام خمینی (ره) بارها جان خود را به خطر انداخت.

در سن ۱۶ سالگی به عنوان کاپیتان تیم فوتبال جوانان سپاهان بسیار خوش‌درخشید و در مسابقات قهرمانی کشور هم در منتخب اصفهان به عنوان ورزشکاری متدین، خوش فکر، خوش اخلاق، مستعد و با خلوص مطرح شد که با شرایط فنی و تکنیکی بالایی که داشت، در مسابقات قهرمانی آسیا به تیم ملی جوانان کشور دعوت شد.

شهید غازی صرفاً «برای اعتلای روح و جسمش ورزش می‌کرد و در میادین ورزشی که دوستداران زیادی پیدا کرده بودند، به صورت مخفیانه جلسه می‌گذاشتند تا علیه رژیم طاغوتی مبارزه کنند. وی بسیار سعی داشت روح فرهنگ اسلامی را در جامعه ورزشی حاکم کند.

پس از پایان دوره دبیرستان در رشته پزشکی دانشگاه اصفهان پذیرفته و مشغول به تحصیل شد. او با پیروزی انقلاب اسلامی و شروع تحرکات ضدانقلاب در غرب کشور پس از طی یک دوره امداد پزشکی در بیمارستان دکتر شریعتی اصفهان بی‌درنگ برای ستیز با گروه‌های ضدانقلاب و التیام زخم‌های رزمندگان اسلام و مردم ستم‌دیده و محروم کردستان، عزم آن دیار کرد و تمام تلاش خویش را در راه کمک به آنان در طبق اخلاص گذاشت.

شهید غازی در دوران دفاع مقدس

با شروع جنگ تحمیلی، شهید غازی عزم نبرد با متجاوزان بعثی را کرد. او در ابتدا مسئولیت یکی از آتش‌بارهای توپخانه را بر عهده داشت، لذا لیاقت و کاردانی ایشان باعث شد تا به عنوان فرمانده گردان توپخانه خدمات شایانی را به جنگ کند.

شهید غازی که از ابتدای جنگ با مسئولیت‌های مختلف وارد عرصه‌های نبرد شده بود، در بسیاری از عملیات‌ها در غرب و جنوب شرکت داشت و بی‌مهابا به دشمن می‌تاخت و هرگز ضعف و ناتوانی از خود نشان نمی‌داد؛ لذا فرماندهی کل سپاه مسئولیت ایجاد اولین گروه توپخانه سپاه را به ایشان واگذار کرد و بعد از مدتی یگان‌های مستقل توپخانه در سپاه با هم‌فکری ایشان به وجود آمدند.

اما سرانجام در عملیات خیبر برای سامان‌بخشی به آتش پشتیبانی به خط‌مقدم محاصره شده طلائیه رفت و تیربار به دست هم‌پای بسیجیان عاشق ساعت‌ها جنگید و نهایتاً هدف تیر مستقیم تانک دشمن قرار گرفته و به آرزوی دیرینه‌اش که همانا شهادت بود، رسد. پیکر او در طلائیه ماند و زیر آب رفت و تاکنون بازنگشته است.

نوشته گلستان نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید سیامک رادپور از همان کودکی و نوجوانی با همسن و سالانش تفاوت ویژه‌ای داشت. رعایت حلال و حرام می‌کرد، اهل امر به معروف و نهی از منکر بود.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهيد سيامک رادپور در اولین روز از شهریورماه سال ۱۳۳۹ در اصفهان متولد شد. از همان دوران کودکی پسری پاک‌طینت بود. در مجالس سینه‌زنی حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) شرکت می‌کرد. از کودکی با نماز و قرآن از طریق خانواده آشنا شده بود.

از همان کودکی و نوجوانی با همسن و سالانش تفاوت ویژه‌ای داشت. رعایت حلال و حرام می‌کرد، اهل امر به معروف و نهی از منکر بود. سعی می‌کرد حرف زشت و رکیکی از دهانش خارج نشود. در مورد حجاب خیلی حساسیت به خرج می‌داد.

به رزق حلال توجه ویژه‌ای داشت و در مورد خورد و خوراکش احتیاط می‌کرد و به حلال و حرام رزقش اهمیت می‌داد. سیامک بچه‌ای خود ساخته، متین و آرام بود. او اهل تظاهر و ریا نبود. از لحاظ تحصیلی بسیار خوب بود. پس از تحصیلات راهنمایی به دبیرستان جامع رفت که حالا دبیرستان تیزهوشان یا استعداد درخشان نام گرفته است.

همان سال اول در کنکور شرکت کرد و مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف تهران قبول شد و به آنجا برای تحصیل رفت. وی آنچه از دین و دستورات اسلام استنباط کرده بود همان را پیاده می‌کرد و در اسلام آنچه می‌دانست عمل می‌کرد و یک انسان به تمام معنا بود.

کارهای خیر پنهانی انجام می‌داد. سيامک واقعاً با اخلاص کارهایش را انجام می‌داد. دوست داشت به غیر از خدا کسی کارهایش را نبیند. غیبت نمی‌کرد و از آن متنفر بود. به صله رحم اهمیت می‌داد. اهل نماز جمعه و جماعت بود. فردی انقلابی و بسیجی به معنای واقعی کلمه بود. به مستمندان و درماندگان در حد توانش کمک می‌کرد. در بسیج و در مسجد فعالیت داشت.

به امام زمان(عج) و ائمه اطهار(ع) ارادت خاصی داشت. در مراسمات مذهبی بالاخص دعای کمیل حضور داشت و خود را از مراسم سوگواری حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) جدا نمی‌کرد.

پس از انقلاب به واسطه انقلاب فرهنگی دانشگاه‌ها تعطیل شد و ایشان با جمعی از دوستانش به جهاد سازندگی رفت و در آنجا شروع به کار کرد و کمک کار مردم شد و مدتی در جهاد خرم‌آباد فعالیت داشت و کم‌کم به اصفهان آمد. وقتی به اصفهان برگشت تصمیم گرفت به جبهه برود و آن موقع هر جوانی شور و هیجان این کار را داشت.

این ایده و عقیده او بود که دِین خود را به دین و قرآن و خاک و وطن ادا کند. بیشتر اوقات فراغتش را به مطالعه کتب مذهبی و در مسجد و بسیج می‌گذراند. بسیار خوش اخلاق و خوش برخورد بود. انسان چشم پاک و عفیفی بود و به زنان نامحرم نگاه نمی‌کرد. راه خودش را پیدا کرده بود. بهتر بگویم، راه عاقبت به خیرشدن را یاد گرفته بود.

اخلاص، احترام به والدین، نماز اول وقت، کمک به نیازمندان، عشق به اهل‌بیت(ع)، عفت خوراک، چشم پاکی و عفت دامن عوامل اصلی عاقبت به خیر شدن هستند که سيامک از آنها بهره‌مند بود. پس چرا نباید عاقبت به خیر شود؟! سیامک یک بار ترکش به پای راستش اصابت کرده بود و به اصفهان برگشت برای معالجه و هنوز مداوا تمام نشده بود که مجدداً عازم جبهه شد. او سرانجام عاقبت به خیر شد و در تاریخ ۱۱ اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۶۱ در ام‌الرصاص به شهادت رسيد.

نوشته «گلستان‌نامه» اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید عباس ثقفی‌نژاد از شهدای دوران دفاع مقدس استان اصفهان به صورت پنهانی کارهای خیر انجام می‌داد و به مستمندان کمک می‌کرد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، شهید عباس ثقفی‌نژاد در سال 1344 متولد شد. از همان دوران کودکی پسری پاک‌طینت بود. در مجالس سینه‌زنی حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) شرکت می‌کرد. از کودکی با نماز و قرآن از طریق خانواده آشنا شده بود. از همان کودکی و نوجوانی با همسن و سالانش تفاوت ویژه‌ای داشت. رعایت حلال و حرام می‌کرد، اهل امر به معروف و نهی از منکر بود.

سعی می‌کرد حرف زشت و رکیکی از دهانش خارج نشود. در مورد حجاب خیلی حساسیت به خرج می‌داد. به رزق حلال توجه ویژه‌ای داشت و در مورد خورد و خوراکش احتیاط می‌کرد و به حلال و حرام رزقش اهمیت می‌داد.

کارهای خیر پنهانی انجام می‌داد. عباس واقعاً با اخلاص کارهایش را انجام می‌داد. دوست داشت به غیر از خدا کسی کارهایش را نبیند. غیبت نمی‌کرد و از آن متنفر بود. به صله رحم اهمیت می‌داد. اهل نماز جمعه و جماعت بود. فردی انقلابی و بسیجی به معنای واقعی کلمه بود.

به مستمندان و درماندگان در حد توانش کمک می‌کرد. در بسیج و در مسجد فعالیت داشت. به امام زمان(عج) و ائمه اطهار(ع) ارادت خاصی داشت. در مراسمات مذهبی بالاخص دعای کمیل حضور داشت و خود را از مراسم سوگواری حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) جدا نمی‌کرد.

بیشتر اوقات فراغتش را به مطالعه کتب مذهبی و در مسجد و بسیج می‌گذراند. بسیار خوش اخلاق و خوش برخورد بود. در راهپیمایی‌ها شرکت می‌کرد. انسان چشم پاک و عفیفی بود و به زنان نامحرم نگاه نمی‌کرد. راه خودش را پیدا کرده بود. بهتر بگویم، راه عاقبت به خیرشدن را یاد گرفته بود.

اخلاص، احترام به والدین، نماز اول وقت، کمک به نیازمندان، عشق به اهل‌بیت(ع)، عفت خوراک، چشم پاکی و عفت دامن عوامل اصلی عاقبت به خیر شدن هستند که عباس از آن‌ها بهره‌مند بود، پس چرا نباید عاقبت به خیر شود؟! و سرانجام عباس ۳۰ اسفند ماه سال ۱۳۶۶ به فیض عظمای شهادت نائل آمد و مفقودالاثر شد.

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

تدابير فرماندهي و مديريت بسيار قوي و ذهن خلاق و طراح سردار شهید حاج محمدرضا حبیب‌اللهی در عمليات‌هاي فتح‌المبين، بيت‌المقدس، رمضان و محرم باعث شد تا او به عنوان يك فرمانده نظامي صاحب نظر و داراي سبك و شيوه خاص در عمليات‌ها شناخته شود.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ سردار شهید «محمدرضا حبیب‌اللهی» در اول فروردین سال 1338 در اصفهان چشم به جهان گشود. پدرش حجت‌الاسلام حاج شیخ علی حبیب‌اللهی امام جماعت مسجد شیخ لطف‌الله و مسجد آقاعلی بابا بود.

از کودکی تحت تعلیم‌وتربیت پدر قرار گرفت و دوران دبستان و دبیرستان را در مدرسه‌های حاتم بیک، احمدیه و ادب گذراند. از همان دوران در فعالیت‌های مذهبی شرکت داشت و سال آخر دبیرستان برای اجتناب از خدمت در ارتش شاهنشاهی، در امتحان دیپلم شرکت نکرد.

تصمیم داشت برای ادامه تحصیل به خارج از کشور برود ولی پدرش مخالف بود؛ بنابراین در ایران ماند و مشغول فعالیت‌های سیاسی شد.

در آخرین امتحان دیپلم شرکت نکرد و به خانه برگشت. مادر پرسید «چرا به این زودی برگشتی؟ مگر امتحان نداشتی؟» در حالی که ناراحت و عصبانی بود گفت: «نمی‌خواستم زیر پرچم این مفسد بروم؛ سربازی در این وهله و موقعیت حرام است.»

یک سال بیشتر تا پیروزی انقلاب نمانده بود، رضا خیلی نترس بود و فعالانه در تهیه و توزیع اعلامیه‌ها و پیام‌های حضرت امام خمینی (ره) مشارکت داشت.

در یکی از شب‌های حکومت نظامی وقتی داشتیم لاستیک‌ها را آتش می‌زدیم، مأموران رژیم شاه سر رسیدند؛ همه با هم فرار کردیم ولی محمدرضا همچنان مشغول آتش زدن بود. وقتی مأمورها شروع به تیراندازی کردند کار خود را تمام کرد و با زرنگی خاص از معرکه گریخت.

انگار دوست داشت همیشه در وسط معرکه درگیری با رژیم باشد برای همین به تهران رفت و در اوج درگیرها و روزهای پیش از انقلاب، در تظاهرات و درگیرهای تهران حضور فعالانه‌ای داشت.

با پیروزی انقلاب وارد کمیته دفاع شهری اصفهان شد و در سال 58 در امتحانات متفرقه دیپلم شرکت کرد و مدرک خود را گرفت و هم‌زمان در مدرسه علمیه امام صادق (ع) مشغول تحصیل علوم دینی و طلبگی شد.

روح بلند محمدرضا آرام و قرار نداشت؛ می‌گفت: «می‌خواهم به کمک مردم محروم سیستان و بلوچستان بروم» و مدت یک سال در فعالیت‌های جهاد سازندگی و سپاه در آن استان محروم فعالیت می‌کرد.

هنوز دو ماه از شروع جنگ نگذشته بود که عازم خوزستان شد و به شیرمردان «خط شیر» پیوست. سال 60 برای محمدرضا سال خاصی بود؛ در خرداد همان سال دست راست خود را فدای اسلام کرد.

هنوز دوران مجروحیت را طی نکرده بود که پدرش به لقاء دوست شتافت؛ در همان سال خداوند حبیب خود را طلبید و محمدرضا نیز به شرف زیارت خانه دوست و حضور در سرزمین وحی نائل شد؛ از این پس همه او را به نام «حاج رضا» می‌شناختند.

هنوز چند ساعتی از شروع عملیات طریق‌القدس نگذشته بود که «عباس کردآبادی» که مسئولیت محور سمت راست و هدایت یگان‌های عمل‌کننده محور را عهده‌دار بود به شهادت رسید و حاج محمدرضا حبیب‌اللهی این وظیفۀ خطیر را بر دوش گرفت و با مدیریت و رشادت‌ها و دلاوری‌های وی، هیچ خللی در روند عملیات پیش نیامد.

چند روز بیشتر از شروع عملیات طریق‌القدس نگذشته بود که حاج رضا از ناحیه دست چپ مجروح شد. ناتوانی او در استفاده از دست‌ها رزمندگان را یاد حماسه‌آفرینی‌ها و دلاوری‌های علم‌دار کربلا می‌انداخت.

وقتی در ادامه عملیات طریق‌القدس سردار احمد فروغی مسئول عملیات سپاه اصفهان به شهادت رسید، همۀ مسئولان سپاه با اتفاق‌نظر، حاج رضا را برای تصدی این مسئولیت انتخاب کردند؛ حاج رضا علی‌رغم میل باطنی با اصرار و توجیه، این مسئولیت را پذیرفت.

طرح 2/5 یکی از طرح‌های ابتکاری حاج رضا بود؛ در این طرح از هر پنج نفر نیروی پاسدار سپاه، همیشه دو نفر در حال مأموریت به مناطق عملیاتی بودند.

با این کار هم کارهای ستادی و پشتیبانی انجام می‌شد و هم پاسداران و داوطلبان با اعزام به مناطق عملیاتی، کادر موردنیاز یگان‌های رزمی را تأمین می‌کردند.

با اینکه مسئول عملیات سپاه اصفهان بود ولی بنا به وضعیت و نیاز مناطق عملیاتی در جبهه حضور پیدا می‌کرد و به‌عنوان یکی از مشاوران اصلی فرماندهی لشکر امام حسین (ع) و صاحب‌نظران جنگ، ایفای نقش می‌کرد.

نقش حاج رضا در عملیات محدود «علی ابن ابی‌طالب» در منطقه تنگه چزابه و حمایت و پشتیبانی از گردان ثارالله (هسته اولیه لشکر 41 ثارالله) در منطقه «کمر سرخ» بر هیچ یک از فرماندهان و مطلعین پوشیده نیست؛ رشادت‌های او در عملیات فتح‌المبین او را به‌عنوان یک فرمانده مطرح در سطح یگان‌های سپاه نمایان می‌ساخت.

حاج رضا بار دیگر از ناحیه قفسه سینه در ادامه عملیات فتح‌المبین مجروح شد و به پشت جبهه منتقل شد. طعم شیرین سختی‌ها و درد و رنج برای وصول به یار ارمغانی است که خداوند برای بنده‌های پاک و مخلص خود در این جهان رقم می‌زند.

تدابیر فرماندهی و مدیریت بسیار قوی و ذهن خلاق و طراح حاج محمدرضا در عملیات‌های فتح‌المبین، بیت‌المقدس، رمضان و محرم باعث شد تا همه او را به‌عنوان یک فرمانده نظامی صاحب‌نظر و دارای سبک و شیوه خاص در عملیات‌ها بشناسند.

سردار حاج محمدرضا حبیب‌اللهی سرانجام در 18 بهمن‌ماه سال 1361 جام شهادت را نوشید و به خواسته‌اش که فناءفی‌لله بود رسید و جاویدالاثر شد. سنگ نشان یادبود او در گلستان شهدای اصفهان واقه شده است.

نوشته «گلستان نامه؛» اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.