او راه خودش را پیدا کرد. اخلاص، احترام به والدین، نماز اول وقت، کمک به نیازمندان، عشق به اهل‌بیت‌ علیهم‌السلام، عفت خوراک، چشم پاکی و عفت دامن عوامل اصلی عاقبت به خیر شدن هستند که مرتضی از آن‌ها بهره‌مند بود.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهادت؛ عشق به وصال محبوب و معشوق در زیباترین شکل است، هر چه امروز کشور ما دارد و هرچه در آینده بدست بیاورد به برکت خون این جوانان شهید است؛ شهید کسی است که در میدان جنگ و در خدمت امام یا نائب او کشته شود و هرکس در زمان امام زمان (عج) در حفظ اسلام کشته شود، یقیناً به او ملحق خواهد شد، شهادت عبارت است از نبوغ درخشان حیات در کمال هشیاری و آزادی. شهید، باران رحمت الهی است که به زمین خشک جان‌ها، حیات دوباره می‌دهد.عشق شهید، عشق حقیقی است که با هیچ چیز عوض نخواهد شد. شهید مرتضی ابراهیمی فرزند کریم، تاریخ شهادت ۱۳۶۱/۲/۱۶.

*وصیت‌نامه
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یرْزَقُونَ؛ هرگز کسانی را که در راه خدا کشته شده‌اند، مرده مپندار، بلکه زنده‌اند که نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند.

انا لله و انا الیه راجعون، ما از خداییم و به سوی خدا باز می‌گردیم. من مرتضی ابراهیمی فرزند کریم، با خدای خود عهد بسته‌ام که تا آخرین قطره خونم دین خدا را یاری کنم و به ندای هل من ناصر ینصرنی امام حسین علیه السلام لبیک گفتم و به یاری فرزندش خمینی آمدم. من از خانواده‌ام می‌خواهم که در شهادت من گریه نکنند که دشمنان اسلام شاد شوند و امیدوارم که پدر و مادرم و همسرم و بچه‌هایم مرا حلال کنند، دیدار همه ما کربلا باشد.»

*زندگی‌نامه
خانواده شهید درباره او می‌گویند: «شهید مرتضی ابراهیمی از همان دوران کودکی پسری پاک‌طینت بود. به دلیل فقر خانواده ترک تحصیل کرد و ابتدا در کارخانه‌ای مشغول به کار شد و بعد از مدتی به شغل در و پنجره سازی روی آورد. در مجالس سینه‌زنی حضرت اباعبدالله‌الحسین علیه السلام شرکت می‌کرد. از کودکی با نماز و قرآن از طریق خانواده آشنا شده بود و رعایت حلال و حرام می‌کرد، اهل امر به معروف و نهی از منکر بود. سعی می‌کرد حرف زشت و رکیکی از دهانش خارج نشود و در مورد حجاب خیلی حساسیت به خرج می‌داد.

به رزق حلال توجه ویژه‌ای داشت و در مورد خورد و خوراکش احتیاط می‌کرد و به حلال و حرام رزقش اهمیت می‌داد. کارهای خیر پنهانی انجام می‌داد. مرتضی واقعاً با اخلاص کارهایش را انجام می‌داد. دوست داشت به غیر از خدا کسی کارهایش را نبیند. غیبت نمی‌کرد و از آن متنفر بود. به صله رحم اهمیت می‌داد. به موسیقی گوش نمی‌داد. اهل نماز جمعه و جماعت بود. فردی انقلابی و بسیجی به معنای واقعی کلمه بود.

به مستمندان و درماندگان در حد توانش کمک می‌کرد. در ایام انقلاب در راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد و نسبت به پخش اعلامیه‌های امام اقدام مقید بود. در بسیج و در مسجد فعالیت داشت. وقتی به سجده می‌رفت صدای گریه‌هایش را می‌شنیدی. به امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و ائمه اطهار علیهم السلام ارادت خاصی داشت. در مراسمات مذهبی بالاخص دعای کمیل حضور داشت و خود را از مراسم سوگواری حضرت اباعبدالله‌الحسین علیه السلام جدا نمی‌کرد و بیشتر اوقات فراغتش را به مطالعه کتب مذهبی و در مسجد و بسیج می‌گذراند. بسیار خوش اخلاق و خوش برخورد بود. انسان چشم پاک و عفیفی بود و به زنان نامحرم نگاه نمی‌کرد.»

شهید مرتضی ابراهیمی راه خودش را پیدا کرده بود. بهتر بگویم، راه عاقبت به خیرشدن را یاد گرفته بود. اخلاص، احترام به والدین، نماز اول وقت، کمک به نیازمندان، عشق به اهل‌بیت‌ علیهم‌السلام، عفت خوراک، چشم پاکی و عفت دامن عوامل اصلی عاقبت به خیر شدن هستند که مرتضی از آن‌ها بهره‌مند بود، پس چرا نباید عاقبت به خیر شود؟! و سرانجام مرتضی عاقبت به خیر شد و به فیض عظمای شهادت نایل آمد.

زیباترین فصل این فرهنگ، خالقان این حماسه عظیم‌اند که با صلابت اراده و نور ایمان، رهنورد راه مقدسی شدند که پاداش آن، جاودانگی و بقا بود. شادی روح شهید مرتضی ابراهیمی صلوات، الَّلهُمَّ صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم؛ اللهم الرزقنی توفیق الشهادت فی سبیلک.

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید سید مهدی مدینه در وصیت‌نامه خود نوشته است: اگر خدا بر من منت گذارد و شهادت نصیبم شد از شما می‌خواهم که برای من ناراحت نشوید و گریه و زاری نکنید زیرا مگر شهیدان پیش خدا نمی‌روند، پس چه جای ناراحتی است.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، شهید سید مهدی مدینه از شهدای دوران دفاع مقدس استان اصفهان در وصیت‌نامه خود نوشته است: بنابر واجب بودن نوشتن وصیت‌نامه بر هر فرد مسلمان بنده سید مهدی مدینه فرزند عباس متولد ۱۳۴۵ وصیت می‌کنم که این انقلاب یک انقلاب حسینی است و خون پاک جوانان به پای آن ریخته شده است پس از آن پاسداری کامل را بنمایید و در این راه که می‌رویم سرنوشت هر کس معلوم نیست و کسانی که در این راه می‌روند و جان خود را به بهای بهشت می‌دهند شهیدند و من که در این راه می‌روم خیلی کوچک‌تر از آنم که لیاقت شهادت را داشته باشم.

اما اگر خدا بر من منت گذارد و شهادت نصیبم شد از شما می‌خواهم که برای من ناراحت نشوید و گریه و زاری نکنید زیرا مگر شهیدان پیش خدا نمی‌روند، پس چه جای ناراحتی است و باید خوشحال باشید و با این کار تیری بر قلب ضد انقلاب زده باشید.

از شما می‌خواهم در زیر لطف و عنایات خدا در امر خیر ثابت قدم باشید از برادرانم می‌خواهم به تحصیل خود ادامه دهند و در آینده فردی مثمر ثمر برای این انقلاب باشند به این انقلاب کمک کنند و دانشگاه‌ها را پر کنند تا جایی برای ضد انقلاب نماند و درآخر وصیت می‌کنم که ۷ روزه از سال گذشته برایم بگیرند و ۱۸ تومان کفاره آن را بدهند و ۱۵ روزه از امسال برایم بگیرندو مقداری که پول دارم و هر چه که دارم برای خود خانواده‌مان خرج کنید و بگذارید.

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید سید حسن قریشی یکی از شهدای اصفهان است که در سال 1357 به همراه دیگر مردم به فعالیت‌های انقلابی مشغول بود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی به جبهه‌های حق علیه باطل اعزام شد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهید سید حسن قریشی در یک خانواده مذهبی به دنیا آمد و از همان کودکی با نماز و قرآن آشنا شد. بعد از طی دوران طفولیت برای تحصیل وارد دبستان شد ولی به دلیل مشکلات عدیده در یک کارگاه مشغول به کار شد. در حین کار شبانه درسش را هم ادامه می‌داد.

با سپری شدن ایام زندگی او نیز بزرگ‌تر می‌شد و آگاه‌تر نسبت به مسائل روز و جنایت‌های رژیم پهلوی؛ به گونه‌ای که وقتی زمان سربازی وی فرا رسید، مایل به خدمت در رژیم پهلوی نبود ولی مجبور به رفتن شد، اما هرگز زیر بار فرماندهان نظامی نمی‌رفت و طی دوران سربازی چند بار گرفتار شد و شدیداً مواخذه‌اش کردند و او با صبر و متانت برخورد می‌کرد.

بعد از خدمت در بانک ملت استخدام شد و در سال 1357 ازدواج کرد و دو فرزند از او به یادگار ماند. با شروع انقلاب او فعالانه در این امر مقدس شرکت کرد و زمانی که مردم در میدان انقلاب اصفهان درصدد پائین کشیدن مجسمه شاه بودند، سربازان مردم را محاصره کردند که سید حسن را نیز مورد بازجوئی قرار دادند و او با زیرکی خاصی توانست از این معرکه نجات یابد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با شروع جنگ تحمیلی، نیروهای منقضی 56 مجدداً به سربازی فرا خوانده شدند و سید حسن داوطلبانه به مناطق جبهه اعزام شد و در آن میادین متوجه خیانت بنی صدر شد که جهت رسوائی آن در هر مرخصی قضایا را مطرح می‌کرد و هفت ماه به اینگونه در جبهه‌ها ماند و پس از آن مدتی مشغول کار شد، اما طاقت ماندن نداشت و دوباره به جبهه اعزام شد و سر انجام 10 اسفندماه سال 1361 در جبهه دارخوین به آرزوی دیرینه‌اش دست یافت و به صف شهداء پیوست.

خاطره‌ای از برادر شهید سید حسن قریشی

در سال 1357 همرا برادرم سید حسن به یکی از میدان‌هایی که مجسمه شاه خائن «سبزه میدان» بود، رفته بودیم. عده‌ایی از جوانان جمع شده بودند که مجسمه را به پائین بیاورند و همه به کاری مشغول بودند که ناگهان چند خودرو که پر از نیروی نظامی بود اطراف میدان را محاصره کردند و هرکسی به نوعی محل را ترک کرد.

من هم که سن کمی داشتم به همراه دیگران از محل فرار کردم در همین حال برادرم به دنبال من می‌گشته و توسط مأمورین نظامی مورد بازجویی قرار می‌گیرد و نهایتاً به هر طریق ممکن خود را از دست مأمورین رها می‌سازد.

من به منزل برگشتم. پدر و مادر، از برادرم سوال کردند؛ ماجرا را برایشان گفتم آنها ناراحت شدند تا اینکه ساعاتی از شب گذشته بود، برادرم به منزل برگشت و گفت که به همت بچه‌ها این مأموریت هم تمام شد. ناگهان همه اعضاء خانواده از خداوند به خاطره سلامتی و برگشت برادرم «سید حسن» شکرگزاری کردند

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید سید رسول ربیعی علاقه زیادی نسبت به بسیج داشت و سعی می‌کرد دیگران را نیز به بسیج و کلاس‌های بسیج تشویق کند. او بیشتر وقت خود را در مسجد روستا جهت امور بسیج می‌گذراند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، شهید سید رسول ربیعی در یکی از روستاهای نزدیک اصفهان به نام سمسور در سال ۱۳۴۵ چشم به دنیا گشود. زندگی و عمر او هر چند بسیار کوتاه بود، اما سراسر عمر پر ثمرش حکایت از یک انسان موثر و ایثارگر و حماسه آفرین برای مکتب و انقلاب اسلامی بود.

این آثار و نتایج را می‌توان از کتابخانه‌ای که در مسجد تشکیل داد و خود سرپرستی آن را به عهده داشت و یا شعارهای اسلامی و انقلابی که جهت آگاهی مردم روی دیوارها می‌نوشت ملاحظه کرد و همچنین سعی می‌کرد در روستای خویش مردم را از آثار و نتایج انقلاب اسلامی مطلع سازد. بدین جهت بود که با شرکت جستن در امور تبلیغاتی روستا بهترین نقش را ایفا می‌کرد.

او علاقه زیادی نسبت به بسیج داشت و سعی می‌کرد دیگران را نیز به بسیج و کلاس‌های بسیج تشویق کند. او بیشتر وقت خود را در مسجد روستا جهت امور بسیج می‌گذراند. شهید ربیعی انسانی پرتلاشی بود. او با وجود سن کم از اراده و ایمان قوی برخوردار بود. نیمی از روز را به کار در کارگاه برای اداره زندگی خود و مادرش می‌گذرانید و نیم دیگر را اختصاص به فعالیت‌های اسلامی داده بود. ایشان به مجالس مذهبی علاقه فراوان داشت. خواهر شهید می‌گوید: «در محله سمسور سکونت داشتیم و رسول متولد آنجا بود. پدرم سید جعفر کار کشاورزی می‌کرد و زندگی‌اش را اداره می‌کرد. ما سه خواهر بودیم و چهار برادر داشتیم و من بزرگ‌ترین خواهر بودم. رسول از همان دوران کودکی‌اش بچه نوبر و زرنگی بود. دوران ابتدایی را در مدرسه شهید صدوقی گذراند و تا کلاس ششم بیشتر درس نخواند. با وجود اینکه وضعیت تحصیلی‌اش هم مساعد و معلمین دوران ابتدایی‌اش همیشه از احوالات درسی‌اش احساس رضایت می‌کردند، رسول بنا بر احساس وظیفه‌ای که داشت و خود را ملزم می‌دانست تا دستان خسته پدر را یاری رسان باشد، وارد عرصه کار شد. در ابتدا در کارخانه پشم در محدوده ارغوانیه کنونی کارگری می‌کرد و بعد از آن و در اثنای جنگ وارد سپاه شد. او درآمد حاصله را که مبلغ ناچیزی بود یا صرف احتیاجات زندگی روز مره‌اش می‌کرد یا به کار خیر می‌زد. او دوست داشت برای مسجد محله‌مان کاری انجام دهد و از این رو تصمیم گرفت کتابخانه‌ای را برای آنجا فراهم کند. علاقمندی‌اش نسبت به انجام فرائض نماز و روزه و خواندن قرآن از سن ۱۰ سالگی نشان داد و حتی بچه‌های دیگر را نیز به انجام این فرائض و حضور در مسجد تشویق می‌کرد. به سن ۱۵-۱۶ سالگی که رسید تصمیم گرفت به جبهه اعزام شود، اما با مخالفت‌های برادرم روبرو شد. ولی او همچنان بر خواسته خود پافشاری کرد و سرانجام با گریه و التماس روانه جبهه شد. تنها 40 روز از زمان اعزام نگذشته بود که در عملیات خرمشهر در شلمچه به شهادت رسید. در این مدت یک روز هم به مرخصی نیامد. رسول نزد خانواده‌ام بسیار عزیز بود و برادرم به خاطر سن کم رسول و این که خودش هم در جبهه حضور فعال داشت و بر خطرات او واقف بود با رفتن برادرم مخالفت می‌کرد. اما رسول نیز بچه جسور و شجاعی بود و احساس وظیفه می‌کرد. او با وجود سن کمی که داشت به خصوص در امر رعایت حجاب و خواندن نماز آن هم با جماعت همواره ما را نصیحت می‌کرد. او در این مدت ۴۰ روزی که در جبهه بود خدمات زیادی را بنا بر آنچه می‌گفتند انجام می‌داد و بر حسب وظیفه‌اش که جابه‌جایی مجروحین از صحنه جنگ بود، تلاش‌های بی‌وقفه‌ای انجام داده بود.»

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

خشوع و فروتنی او انسان را به ياد یک مؤمن واقعی می‌انداخت. به خودسازی و پرورش معنوی خود اهمیت می‌داد، به تلاوت قرآن و نماز شب اهمیت بسزایی می‌داد و شب‌ها با خدا خلوت می‌کرد و اشک می‌ریخت.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، شهدا مهمان عرش الهی و سفره حق‌تعالی هستند؛ آنانی که با فنا شدن در ذات الله، روح بلند و ملکوتی‌شان را به بالاترین مرتبه هستی رساندند و هم‌نشین اباعبدالله(ع) و خاندان او شدند؛ شهید محمد شهبازی فرزند خانعلی، تاریخ شهادت ۱۳۶۱/۳/۲.

شهید محمود شهبازی دستجردی در سال ۱۳۳۷ به دنيا آمد. او از همان ابتدا به همراه دوستانش در جهت افشای چهره رژيم پهلوی به ویژه در محيط خانواده و اقوام تلاش می‌كرد. سال ۱۳۵۶ در رشته مهندسی صنایع دانشگاه علم و صنعت پذیرفته شد. پس از ورود همكاری نزديكی با انجمن اسلامی داشت. وی در اوایل سال ۱۳۵۷ با گروه توحیدی صف آشنا شد. او از عناصر برجسته دانشجویان در تسخیر لانه جاسوسی (سفارت آمریکا) بود.

با شروع جنگ به جبهه سر پل ذهاب رفت. پس از مدتی فرماندهی یکی از محورهای گیلان غرب به وی سپرده شد. سپس به فرماندهه سپاه همدان منصوب شد. سردار شهید محمد بروجردی در روز معارفه، او را این‌گونه توصیف کرد: «برادرمان محمود شهبازی امانت فرمانده کل سپاه پیش من است که در کردستان و غرب کشور خدمت کرده و ان‌شاءالله امانت من در دست شما خواهد بود.» محمود تغییرات ریشه‌ای و اساسی در سپاه همدان ایجاد کرد.

محمود علاوه بر ایجاد امنیت و آرامش در شهر همدان و سرکوب غائله منافقین، در دوران حدود یک سال فرماندهی سپاه همدان کادری تربیت کرد که شالوده نخستین تیپ انصار الحسین را تشکیل می‌دادند و هر کدام به اصول فرماندهی نظامی و مبانی دینی آشنا بودند.

او با ابلاغ دستور فرماندهی سپاه، عملیات مطلع‌الفجر را پی ریزی کرد. وی پس از تحكيم مواضع نیروهای انقلاب در غرب کشور فعاليّت‌هايش را در جبهه جنوب متمركز کرد و با پذيرفتن مسؤوليت معاونت تیپ محمدرسول‌الله (ص) در هدایت عملیات این تیپ نقش مؤثری ایفا كرد. سرانجام وی در پشت دژ مارد در جبهه شمال شرقی خرمشهر، مورد اصابت ترکش خمپاره قرار گرفت و در تاريخ ۱۳۶۱/۳/۲ به شهادت رسيد و پیکر پاکش در گلستان شهدای اصفهان، قطعه فرمانده كل قوا، رديف ۳، شماره ۳ به خاک سپرده شد.

او در بخشی از وصیت‌نامه خود می‌نویسد: «وقتى که در زیارت عاشورا مى‌خوانیم که یااباعبدالله انى سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم الى یوم القیامه ،اى حسین(ع) من آشتی‌ام با کسانى که با تو آشتی‌اند و در جنگ و ستیزم با کسانى که با شما سر جنگ دارند ،چگونه مى‌توان در هر زمان کنار گود نشست و دست از یارى فرزندان حسین(ع) که بیش از هزار سال در شکنجه و تبعید بسر مى‌برند فرو بست، مگر مى‌شود مسلمان بود از رسول اکرم تبعیت نمود، دوستدار حسین(ع) بوده باشیم، تشیع علوى را برگزیده باشیم، اما روحانیت را کنار گذارده باشیم و بگذاریم، ابدا، روحانیت با آن مشخصه‌اى بارزى که هر زمان داشته از کلینى گرفته تا خمینى‌ها هر زمان حافظ اسلام بوده‌اند و ان‌شاء‌الله تا انقلاب مهدى(عج) خواهند بود.

اولین سفارشى که به عنوان وصیت دارم همین کلمه است؛ روحانیت،‌ آخوند،‌ ملا، طلبه چقدر این کلمات ارزش دارد و معنا، اى همه آن کسانى که سفارشم به گوش و دیده‌تان خواهد رسید مبادا روحانیت را تنها بگذارید، بدانید که تمام تلاش ابرقدرت‌ها در از بین بردن اسلام، روى روحانیت قرار دارد. شاهد این مدعا را در اسناد لانه جاسوسى بخوانید که چقدر آمریکا از ملا مى‌ترسید، با یک نمود عینى در همین صد سال اخیر ببینید هر جا کوچک‌ترین حرکتى، قیامى، جنبشى شده با رهبرى همین روحانیت بوده است.»

خشوع و فروتنی او انسان را به ياد یک مؤمن واقعی می‌انداخت. به خودسازی و پرورش معنوی خود اهمیت می‌داد، به تلاوت قرآن و نماز شب اهمیت بسزایی می‌داد و شب‌ها با خدا خلوت می‌کرد و اشک می‌ریخت.

پدرش او را شیخ علی اندرزگو نام داد و گفت: «تو نسخه شیخ علی اندرزگو هستی. یک روز معلم قرآن و نهج البلاغه، یک روز مربی فوتبال، یک روز ساواکی‌ها را دنبال خودت از این خانه به آن خانه می‌کشی، یک روز می‌روی دانشگاه و ژست مهندسی می‌گیری، یک روز از دیوار جاسوس‌خانه آمریکا بالا می‌روی، یک روز می‌روی کردستان با گروهک‌ها سر و کله می‌زنی، حالا هم که ماشاءالله آخوند شدی. شیخ علی مگر غیر از این بود؟!»

شهیدان انقلاب اسلامی و دفاع مقدس را در هیچ دوره‌ای از تاریخ نمی‌توان یافت، آنانی که ندیده عاشق شدند و دل بستند و فدا شدند، به پای عشق‌شان و عقیده‌شان و چه جایگاه بلندی دارد عاشقی که ندیده پای عشقش می‌ماند!

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

بر روی سنگ قبرم بنویسید که تشنه نابودی صهیونیست‌ها بوده و هستم و بهترین روزم، روز نابودی صهیونیست‌هاست.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، گاهی افرادی مشهور می‌شوند و همه آن‌ها را می‌شناسند، اما هستند کسانی که با وجود شهرت، همچنان باید آن‌ها را شناخت، راهشان را، هدفشان را و زندگی‌شان را؛ شهدای مدافع حرم از این دست افراد هستن، کسانی که در روزگار زندگانی خود هم غریب بودند و بعضاً هدف زخم زبان!

یکی از این شهدا که بعد از شهادتش گویی از قفس گمنامی رها و روح بلندش موجب خیرات بسیار شد، شهید مسلم خیزاب است؛ مسلم فرزند صفرعلی، تاریخ شهادت ۱۳۹۴/۷/۲۰.

مسلم خیزاب اوایل جنگ در قهجاورستان از توابع اصفهان به دنیا آمد و کودکی‌اش همزمان با هشت سال دفاع مقدس بود؛ از همان بچگی علاقه شدیدی به امام داشت و بعدها هم حضرت آقا را به عنوان مرجع تقلید انتخاب کرد.

در دوران دانش آموزی، نظیر نداشت. خوشرویی، مهربانی و خانواده دوستی از دیگر ویژگی‌های او بود و در مورد کار جدیت داشت.

زمانی که درسش تمام شد، پدر پیشنهاد فعالیت در سپاه را داد و او هم استقبال کرد؛ این گونه بود که وارد سپاه شد و همیشه از این انتخاب راضی و خوشحال بود. چند سال قبل طی درگیری‌های سپاه با گروهک پ.ک.ک دچار مجروحیت شد و چند ترکش به او اصابت کرد.

شهید پاسدار مسلم خیزاب از رزمندگان اصفهانی مدافع حرم حضرت زینب(س) حین انجام فعالیت مستشاری در درگیری با گروه‌های تروریستی تکفیری داعش در شمال غربی سوریه به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

او در بخشی از وصیت‌نامه خود می‌نویسد: «بر روی سنگ قبرم بنویسید که ” تشنه نابودی صهیونیست‌ها بوده و هستم و بهترین روزم، روز نابودی صهیونیست‌هاست “.حاضر نیستم که هیچ کس برایم مشکی بپوشد و عزا نگه دارد و کار خیری را به تعویق بیاندازد و راضی نیستم که همکارانم از وقت کاری خود زده و در مراسم من شرکت کنند.

پدر و مادر عزیزم مرا به خاطر بدی‌ها و خطاهایم حلال کنید که هر آنچه از محبت اهل بیت علیه السلام و دوستی و علاقه به اسلام و انقلاب و رهبر عزیز دارم به واسطه شماست.

همسر عزیزم و با کرامتم اولا مرا به خاطر همه بد اخلاقی‌ها و اشتباهاتم حلال کنید و دوما سعی کنید مایه آبروی من مثل قبل باشید و همواره بیاد شهداء و خانواده آنان باشید و گوش به فرمان رهبر فرزانه انقلاب باشید و از سختی‌ها نهراسید که خداوند همواره با ما بوده و هست و گاه تا لبه پرتگاه مرا برده و زندگی ما را در آزمون‌های سخت قرار داده ولی همواره حامی ما و یاور ما بوده است.»

چه قدر پول گرفتی؟ فیش حقوقی‌تان چه قدر است؟ تا هفت نسلش را تأمین کرد و…؛ این‌ جمله‌ها و شبیه آن، کنایه‌ها و زخم زبان‌هایی است که به شهدای مدافع حرم و خانواده‌شان می‌زدند، اما نمی‌دانند قیمت بی‌پدری یک بچه چقدر است! نمی‌دانند قیمت یتیم بزرگ شدن چقدر است! و البته نمی‌دانند قیمت امنیت چقدر است!

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

وی که بارها در جبهه‌های نبرد مجروح شده بود و اغلب تا سرحد شهادت نیز پیش رفته بود، در حقیقت شهید زنده‌ای بود که همواره به دنبال شهادت، عاشقانه تلاش می‌کرد. این جمله از اولین وصیت‌نامه‌اش برای شاگردان و رهروانش به یادگار ماند: «عمامه‌ی من کفن من است.»

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ مروری داشته باشیم بر زندگی فرمانده دلاور اسلام شهید مصطفی ردانی‌پور، مصطفی ردانی‌پور فرزند باقر، تاریخ شهادت ۱۳۶۲/۵/۱۵.

*زندگی‌نامه
در سال ۱۳۳۷ در یکی از خانه‌های قدیمی منطقه‌ مستضعف‌نشین (پشت مسجد امام) شهر اصفهان متولد شد. پدرش از راه کارگری و مادرش از طریق قالی‌بافی مخارج زندگی خود را تأمین و آبرومندانه زندگی می‌کردند و از عشق و محبت سرشاری نسبت به ائمه‌ اطهار (ع) و حضرت زهرا (ع) برخوردار بودند، تا آنجا که با همان درآمد ناچیز جلسات روضه‌خوانی ماهانه در منزلشان برگزار می‌شد. سخت‌کوشی و تلاش، با زندگی مصطفی عجین شده بود، به طوری که در شش سالگی (قبل از آن که به مدرسه راه یابد) به مغازه‌ کفاشی می‌رفت و در ایام تحصیل نیز نیمی از روز را به کار مشغول بود.

او که از بیت صالحی برخاسته بود و به لحاظ مذهبی، خانواده‌ای مقید و متدین داشت، تحصیل در هنرستان را به دلیل جو طاغوتی و فاسد آن زمان تحمل نکرد و از محیط آن کناره گرفت و با مشورت یکی از علما به تحصیل علوم دینی پرداخت.

با شروع جنگ تحمیلی، شهید ردانی‌پور به همراه عده‌ای از همرزمان خود از کردستان وارد جنوب شد و با نیروهای اعزامی از اصفهان (سپاه منطقه‌ی ۲) که در نزدیکی آبادان «جبهه‌ی دارخوین» مستقر بودند، شروع به فعالیت کرد. ایشان با رزمندگان اسلام در خطی که به «خط شیر» معروف بود، به مبارزه پرداخت و از مهمترین علل شش ماه مقاومت مستمر نیروها در این خط، وجود این روحانی عزیز و دلسوز بود که به آن‌ها روحیه می‌داد، سخنرانی می‌کرد و یا مراسم دعا برگزار می‌نمود.

ایشان با تجربه‌ای که از کار در جبهه‌های کردستان داشت، سلاح بر دوش، به تبلیغ و تقویت روحی رزمندگان می‌پرداخت و با برگزاری جلسات دعا و مجالس وعظ و ارشاد، نقش مؤثری در افزایش سطح آگاهی و رشد معنوی رزمندگان ایفا می‌نمود و در واقع وی را می‌توان یکی از منادیان به حق و توجه به حالات معنوی در جبهه‌ها نامید.

دو هفته پس از ازدواج، صدق و تلاش این روحانی عارف و فرمانده‌ شجاع در عملیات والفجر ۲ به نقطه‌ی اوج رسید و عاشقانه ردای شهادت پوشید و به وصال محبوب نایل شد. بدین‌سان در تاریخ ۱۳۶۲/۵/۱۵ بر پرونده‌ افتخار‌آفرین دنیوی یکی دیگر از سربازان سلحشور سپاه امام زما(عج)، با شکوهی هر چه تمام‌تر، مهر تأیید نهاده شد و جسم پاکش در منطقه‌ حاج عمران مظلومانه بر زمین ماند و روح باعظمتش به معراج پرکشید؛ گرچه تا این تاریخ نیز ایشان در زمره‌ شهدای مفقود‌الجسد است. وی که بارها در جبهه‌های نبرد مجروح شده بود و اغلب تا سرحد شهادت نیز پیش رفته بود، در حقیقت شهید زنده‌ای بود که همواره به دنبال شهادت، عاشقانه تلاش می‌کرد. این جمله از اولین وصیت‌نامه‌اش برای شاگردان و رهروانش به یادگار ماند: «عمامه‌ی من کفن من است.»

*وصیت‌نامه
بسم الله الرّحمن الرّحیم
سپاس خداوندی را که انور جلال او از افق عقول بندگانش تابان است و خواسته‌اش از زبان گویای کتاب و سنت نمایان. خدایی که دوستان خود را از دلبستگی به دنیای فریب کار رهانید و به شادی‌های گوناگون‌شان رساند؛ و اما شما ای روحانیون و طلاب عزیز همان طور که امام فرمودند تذکیه و تعلم را پیشه خود سازید و جوانان عزیز اسلام را هادی باشید و در آغوش هدایت الهی جای بگیرید.

کار شما بهترین کار است، همان کار پیغمبر و ائمه معصومین است، هدایت و ارشاد و اداره جامعه اسلامی و پیاده کردن احکام نورانی اسلام و مانند علی بن ابی طالب(ع) در دعا می‌خوانیم «و لا تأخده فی الله لومة لائم» در راه خدا حرکت کردن سختی و رنج دارد، موانع زیاد است و با صبر و استقامت راه انبیاء را ادامه دهید که امروز جوانان ما با ریختن خونشان موانع راه را برداشتند و بر می‌دارند و ما در قیامت در پیشگاه خداوند تبارک و تعالی عذری نداریم و البته این حرف من با هم درس‌ها و هم سنگران خودم است، نه به بزرگان که سخن گفتن در مقابلشان بی‌ادبی است. آنان مربی ما هستند و ما شاگرد آنان.

و شما ای پاسدار عزیز و جوان برومند که هدفتان مقدس است و راهتان روشن و حرکتتان حماسه آفرین است، چون هجرتتان آغاز بر هجرت‌ها بود و خون سرختان پیا‌م‌آور هدفتان و سرهای بریده و بدن‌های قطعه قطعه شده شما نشانگر مظلومیت‌تان است.

دست از دامان امام زمان و نوکرانش نکشید که اینان عمال اسلامند و اسلام اصیل را باید از امثال غفاری‌ها، سعیدی‌ها، مطهری‌ها، بهشتی‌ها، صدوقی‌ها، مدنی‌ها، دستغیب‌ها و امثالهم گرفت. بدانید اسلام منهای روحانیت اسلام نیست و این سد دشمن‌شکن را نگذارید بشکند.

مادرم! آن زمان که اسلام و انقلاب به خون احتیاج داشت تو ثمره سال‌ها عمرت را که فرزندی مسلمان بود هدیه کردی، چه خوب امانت داری کردی و چه به موقع امانت را دادی. پس شاد باش و فرزندان دیگرت را هم بده و خود مانند زینب معلم دیگران باش.

مبادا بر من گریه کنی که اگر شهید باشم زنده‌ام، زنده‌تر از زنده‌ها. حلالم کن و به برادرانم و به بچه‌های خواهرانم بگو که آنان باید خود را برای قربانی شدن آماده کنند و سربازی اسلام را بر عهده بگیرند.

خواهرانم! در تربیت فرزندانتان بکوشید و حجاب را رعایت کنید. زهرا گونه زندگی نمایید و شوهرانتان را به راه خدا وادارید.

مادرم، خدا پدرم را رحمت و شما را عاقبت به خیر کند. ان‌شاءالله اگر کربلا مشرف شدی مرا فراموش نکن و از حضرت امام حسین(ع) تقاضا کن که قربانیت را بپذیرد. هر وقت خبر کشته شدن من به شما رسید بگو «انا لله و انا الیه راجعون» و این را یک امتحان قلمداد کن.

پروردگارا هرچند به نفس مطمئنه نرسیدیم و در جهاد اکبر پیروز نگشتیم، اما به جهاد اصغر پرداختیم پس «ربّنا فاغفر لنا ذنوبنا وکفّر عنّا سیّئاتنا و توفّنا مع الأبرار، ربّنا و ءاتنا ما وعدتّنا علی رسلک و لا تخزنایوم القیمة إنّک لا تخلف المیعاد»

برایم تفت نگیرید خرج نکنید، فاتحه‌ای ساده بخوانید و پول آن را به انجمن ایتام اهدا نمایید. در صورت امکان در قبرستان شهدا دفنم کنید کنار پاسداران تا شاید خداوند به واسطه آنان مرا ببخشد و در هنگام دفنم زیارت عاشورا و روضه حضرت زهرا بخوانید.

یکی از همرزمان شهید در خاطره‌ای از او می‌گوید: «صبح تا شب در منطقه رملی دشت آزادگان راه رفتيم. هجده كيلومتر. در تنگه صعده آقا مصطفی دعای كميل با حالی خواند، ده دوازده نفری می‌شديم. بچه‌ها صفا كردند.
می‌گفت: «خدايا، تو ديدی راه رفتن تو رمل‌ها مشكله. ما چطوری هفت گردان را بياريم پشت سر عراقی‌ها، تازه خسته و كوفته بزنند به دشمن. تو ارحم‌الراحمينی برای تو سفت‌كردن رمل‌ها زير پای بچه‌ها كار ساده‌ای است.» دو هفته بعد، يک ساعت قبل از شروع كردن عمليات فتح بستان باران شديدی آمد و رمل‌ها سفت شد، گردان‌های خط‌شكن انگار توی هوا راه می‌رفتند؛ مصطفی كنار معبر ايستاده بود و گريه می‌کرد: خدايا گفتم تو هر كاری بخوای می‌تونی بكنی!»

شادی روح شهید مصطفی ردانی‌پور صلوات؛ «الَّلهُمَّ صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم»، اللهم الرزقنی توفیق الشهادت فی سبیلک.

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

اخلاص، احترام به والدین، نماز اول وقت، کمک به نیازمندان، عشق به اهل‌بیت(ع)، عفت خوراک، چشم پاکی و عفت دامن عوامل اصلی عاقبت به خیر شدن هستند که شهید مرتضی قلی جعفری از آن‌ها بهره‌مند بود.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهید مرتضی قلی جعفری فرزند کریم از همان دوران کودکی پسری پاک‌طینت بود و در مجالس سینه‌زنی حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) شرکت می‌کرد. از کودکی با نماز و قرآن از طریق خانواده آشنا شده بود. از همان کودکی و نوجوانی با همسن و سالانش تفاوت ویژه‌ای داشت. رعایت حلال و حرام می‌کرد، اهل امر به معروف و نهی از منکر بود.

سعی می‌کرد حرف زشت و رکیکی از دهانش خارج نشود. در مورد حجاب خیلی حساسیت به خرج می‌داد. به رزق حلال توجه ویژه‌ای داشت و در مورد خورد و خوراکش احتیاط می‌کرد و به حلال و حرام رزقش اهمیت می‌داد.

کارهای خیر پنهانی انجام می‌داد. مرتضی واقعاً با اخلاص کارهایش را انجام می‌داد. دوست داشت به غیر از خدا کسی کارهایش را نبیند. غیبت نمی‌کرد و از آن متنفر بود. به صله رحم اهمیت می‌داد. به موسیقی گوش نمی‌داد. اهل نماز جمعه و جماعت بود. فردی انقلابی و بسیجی به معنای واقعی کلمه بود. به مستمندان و درماندگان در حد توانش کمک می‌کرد. در بسیج و در مسجد فعالیت داشت.

به امام زمان(عج) و ائمه اطهار(ع) ارادت خاصی داشت. در مراسمات مذهبی بالاخص دعای کمیل حضور داشت و خود را از مراسم سوگواری حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) جدا نمی‌کرد. انسان چشم پاک و عفیفی بود و به زنان نامحرم نگاه نمی‌کرد. راه خودش را پیدا کرده بود. بهتر بگویم، راه عاقبت به خیرشدن را یاد گرفته بود. اخلاص، احترام به والدین، نماز اول وقت، کمک به نیازمندان، عشق به اهل‌بیت(ع)، عفت خوراک، چشم پاکی و عفت دامن عوامل اصلی عاقبت به خیر شدن هستند که مرتضی از آن‌ها بهره‌مند بود، پس چرا نباید عاقبت به خیر شود؟! و سرانجام عاقبت به خیر شد و به فیض عظمای شهادت نائل آمد

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.