شهید سید رسول ربیعی با وجود اینکه وضعیت تحصیلی‌اش مساعد و معلمین دوران ابتدائی‌اش همیشه از احوالات درسی‌اش احساس رضایت می‌کردند، بنا بر احساس وظیفه‌ای که داشت و خود را ملزم می‌دانست تا دستان خسته پدر را یاری رسان باشد، وارد عرصه کار شد.
 
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران ؛ شهید سید رسول ربیعی در یکی از روستاهای نزدیک اصفهان به نام سمسور در سال 1345 چشم به دنیا گشود. زندگی و عمر او هر چند بسیار کوتاه بود، اما سراسر عمر پر ثمرش حکایت از یک انسان موثر و ایثارگر و حماسه آفرین برای مکتب و انقلاب اسلامی بود.

این آثار و نتایج را می‌توان از کتابخانه‌ای که در مسجد تشکیل داد و خود سرپرستی آن را به عهده داشت و یا شعارهای اسلامی و انقلابی که جهت آگاهی مردم روی دیوارها می‌نوشت ملاحظه می‌نمود و همچنین سعی می‌کرد در روستای خویش مردم را از آثار و نتایج انقلاب اسلامی مطلع سازد؛ بدین جهت بود که با شرکت جستن در امور تبلیغاتی روستا بهترین نقش را ایفا می‌کرد.

او علاقه زیادی نسبت به بسیج داشت و سعی می‌کرد دیگران را نیز به بسیج و کلاس‌های بسیج تشویق کند. او بیشتر وقت خود را در مسجد روستا جهت امور بسیج می‌گذراند.

شهید ربیعی انسان پرتلاشی بود. او با وجود سن کم از اراده و ایمان قوی و استورای برخوردار بود. نیمی از روز را به کار در کارگاه برای اداره زندگی خود و مادرش می‌گذرانید و نیم دیگر را اختصاص به فعالیت‌های اسلامی داده بود.

شهید به مجالس مذهبی علاقه فراوان داشت. خواهر شهید می‌گوید: «در محله سمسور سکونت داشتیم و رسول متولد آنجا بود. پدرم سید جعفر کار کشاورزی می‌کرد و زندگی‌اش را اداره می‌کرد. ما سه خواهر بودیم و چهار برادر داشتیم و من بزرگ‌ترین خواهر بودم. رسول از همان دوران کودکی‌اش بچه نوبر و زرنگی بود. دوران ابتدایی را در مدرسه شهید صدوقی گذراند و تا کلاس ششم بیشتر درس نخواند. با وجود اینکه وضعیت تحصیلی‌اش هم مساعد و معلمین دوران ابتدائی‌اش همیشه از احوالات درسی‌اش احساس رضایت می‌کردند، رسول بنا بر احساس وظیفه‌ای که داشت و خود را ملزم می‌دانست تا دستان خسته پدر را یاری رسان باشد، وارد عرصه کار شد. در ابتدا در کارخانه پشم در محدوده ارغوانیه کنونی کارگری می‌کرد و بعد از آن و در اثنای جنگ وارد سپاه شد.
او درآمد حاصله را که مبلغ ناچیزی بود یا صرف احتیاجات زندگی روز مره‌اش می‌کرد یا به کار خیر می‌زد. او دوست داشت برای مسجد محله‌مان کاری انجام دهد و از این رو تصمیم گرفت کتابخانه‌ای را برای آنجا فراهم کند. علاقمندی‌اش نسبت به انجام فرائض نماز و روزه و خواندن قرآن از سن ۱۰ سالگی نشان داد و حتی بچه‌های دیگر را نیز به انجام این فرائض و حضور در مسجد تشویق می‌کرد. به سن 16-15 سالگی که رسید تصمیم گرفت به جبهه اعزام شود، اما با مخالفت‌های برادرم روبرو شد. ولی او همچنان بر خواسته خود پافشاری کرد و سرانجام با گریه و التماس روانه جبهه شد.

تنها 40 روز از زمان اعزام نگذشته بود که در عملیات خرمشهر در شلمچه به شهادت رسید. در این مدت یک روز هم به مرخصی نیامد. رسول نزد خانواده‌ام بسیار عزیز بود و برادرم به خاطر سن کم رسول و این که خودش هم در جبهه حضور فعال داشت و بر خطرات او واقف بود با رفتن برادرم مخالفت می‌کرد، اما رسول نیز بچه جسور و شجاعی بود و احساس وظیفه می‌کرد؛ او با وجود سن کمی که داشت همواره ما را نصیحت می‌کرد و به خصوص در امر رعایت حجاب و خواندن نماز آن هم با جماعت. او در این مدت 40 روزی که در جبهه بود خدمات زیادی را بنا بر آنچه می‌گفتند انجام می‌داد و بر حسب وظیفه‌اش که جا به جائی مجروحین از صحنه جنگ بود، تلاش‌های بی‌وقفه‌ای انجام داده بود.»

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید پرویز آبکار اصفهانی یکی از صدها شهیدی است که یاری کردن اسلام ناب محمدی و ولایت فقیه برایش از اهمیت بالایی برخوردار بود.
 
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهید پرویز آبکار در سال ۱۳۴۱ در اصفهان دیده به جهان گشود. او تا کلاس پنجم ابتدایی به تحصیل پرداخت و با شروع حرکت‌های انقلابی در تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت گسترده‌ای داشت و با پیروزی انقلاب به عضویت سپاه درآمد و به افراد آموزش نظامی می‌داد. با شروع جنگ تحمیلی عراق بر علیه ایران از طرف تیپ ۵۵ هوابرد شیراز به جبهه دهلاویه بستان اعزام و در همین جبهه از ناحیه انگشتان دست راست مجروح و در بیمارستان سپاهان اصفهان یک ماه بستری شد و بعد از آن دوباره راهی جبهه‌های نبرد شد و سر انجام در تاریخ ۲۳ تیرماه سال ۱۳۶۱ در جبهه شلمچه به درجه رفیع شهادت نائل شد.

وصیت‌نامه شهید پرویز آبکار اصفهانی

بسم رب الشهدا و الصدیقین

گمان نکنید آنان که در را خدا کشته شده‌اند، مردگانی هستند. بلکه آنان زنده‌اند و در بارگاه پروردگارشان روزی می‌گیرند. (سوره آل‌‌عمران، آیة 169)

به نام الله پاسدار حرمت خون شهیدان. به نام آنکه همه چیزم از اوست و زنده به اویم.

بارالها، ای رحمان و ای رحیم، ای پناه بی‌پناهان، ای محبوب و ای معبود من، چیزی با ارزش‌تر از جانم ندارم که تقدیم راهت کنم. قبول بفرما.

خداوندا، حمد و ثنایم را بپذیر، هدایتم فرما و گناهانم را ببخش. دریچه مغفرتت را به رویم باز کن و مرا در جوار رحمت خود به سوی بهشت راه نمای. خداوندا، مرا شهید بمیران، شاید خون من کمکی باشد برای تداوم انقلاب اسلامی.

ملت شهید پرور ایران، اسلام و رهبر را یاری دهید، مبادا این قلب تپنده مستضعفان جهان را تنها بگذارید. ندای او را لبیک گویید و بگویید ما اهل کوفه نیستیم و تا طرفدار ولایت فقیه هستید به کشور و اسلام شما ضربه‌ای وارد نخواهد شد.

به خدا سوگند اگر تکه تکه‌ام کنند و خونم را بر زمین بریزند در هر قطرهذخونم نام رهبرم خمینی را خواهید دید.

سلام بر پدر عزیزم، ابراهیم زمان. کسی که فرزندش را به خدا هدیه داد. درود بر تو که مرا اینگونه و در این راه پرورش دادی و بزرگ کردی.

پدر جان، می‌دانم که خیلی دلت می‌خواهد بروی کربلا، به تو قول می‌دهم که اگر لیاقت دیدن امام حسین (علیه السلام) را داشتم سلامت را برسانم.

سلام بر تو ای مادر عزیز، ای مادری که فرزندت را روانه میدان نبرد با کفار کردی و توانستی بر احساس مادرانه‌ات غلبه کنی و غم به دل راه ندهی و گریه نکنی چون رضای خدا در این امر می‌باشد.

خواهرم، من راه حسین را انتخاب کردم و از تو می‌خواهم همین گونه که می‌روی راه زینب را ادامه دهی. از شما می‌خواهم که مرا در تکیه شهدا دفن کنید و از همه دوستان و آشنایان حلالیت بطلبید. شب‌های جمعه مرا فراموش نکنید

نوشته گلستان نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید نعمت‌الله صفری در وصیت‌نامه خود به پدر و مادرش سفارش کرده است که بعد از شهادت موتورسیکلتش را بفروشند و هزینه آن را به مسجد اهدا کنند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، شهید نعمت‌الله صفری از شهدای دوران دفاع مقدس استان اصفهان در وصیت‌نامه خود نگاشته است:

بسم الله الرحمن الرحیم

الذین امنوا هاجروا جاهدوا فی سبیل الله باموالهم و انفسهم اعظم درجه عند الله و اولئک هم الفائزون.

کسانی که به پروردگارشان ایمان آوردند و برای برقراری دین الله از دیارشان هجرت می‌کنند و برای بقاء و پایداری قرآن با جان و مالشان در راه خدا جهاد می‌کنند بزرگترین درجه و مقام را در نزد خداوند کریم دارند و بهرراستی که آنان رستگاران دو عالمند.

ای رهبر فرمان تو را شنیدم و به برادران دیگر خود در جبهه پیوستم، ای پدر ای مادر شما که در حق من خوبی‌های بی‌نهایت کردید ولی من  به جای اینکه از شما سپاسگذاری کنم به نظر خودم شما را رنجانده‌ام و شما ای دوستان من که شما را رنجاندم من را حلال کنید، ای برادرانم من را حلال کنید؛ ان‌شاءالله خداوند متعال هم از گناهانم در گذر و درجه شهادت را به من نائل کند و من هم به شهدای کربلای حسین و کربلای ایران بپیوندم.

ام الله یحب الذین یقاتلون فی سبیله صفا کانهم بنیان مرصوص

خداوند انانکه در راه او پیکار می کنند و مانند سدی آهنین در مقابل دشمن ایستادگی می کنند دوست دارد

پدر و مادر عزیزم درود خداوند بر شما، پدر و مادر مبارز و قهرمان پرور و تمام پدر و مادرانی که همچون شما فرزندانی را تربیت کرده که در راه اسالم و بسوی عالم معنویت و خدای بزرگ گام برمی‌دارنی؛ سیری که پیشوایان صدر اسلام و صحابه‌ای همچون ابوذر مسلمان و بلال و… پیموده‌اند و ما فرزندان خمینی چون علی و امام حسین هستیم و ما عاشورا را برای خود بسر داریم به فرموده امام عزیزمان با یکدست قرآن و با دست دیگر سلاح در دست می‌گیریم و با دشمنان اسلام مبارزه می‌کنیم و حق پیروز است و دشمنان اسلام باید بدانند که پاسداران و هر فرد مسلمان علی وار مرگ را با آغوش باز می‌پذیرم و کمر همت بسته و تا زمانی که این مزدوران کثیف و ضد اسلام را نابود نکنیم بجای خود نخواهیم نشست.

الذین ما توا ربنا الله ثم استقاموا… بلی شهادت برای ما افتخاری بس عظیم است و برای ما جوانان شب شهادتمان شی داذمادیمان است و چه آرزویی بهتر از این مرگ در راه خدا حجله دامادی ماست.

تنها خواهش من از شما پدر و مادر عزیزم این است که هیچ‌گونه ناراحتی به خود راه ندهید و برای من گریه نکنید بلکه افتخار کنید که فرزندتان را در راه خدا اهدا نمودید چون برای هر فرد خداوند  روزی را جهت امتحان و آزمایش قرار داده و این روز امتحان من و شماست که من با هجرت خود و راهم بر نفوس خود پیروز شده‌ام و در ضمن پدر جان مقدار پولی را هم که دارم بدهید برای من نماز بخوانند و روزه بگیرند و موتورم را هم بفروشید و پول او را برای نوسازی مسجد کساره بدهید. در ضمن پدر جان برای من تشریفات زیادی نگیرید چون من خجالت زده هستم و کار مفید برای ملت بنظر خودم انجام نداده‌ام و امیدوارم امام و امت من را ببخشند

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید سید حسن قریشی یکی از شهدای اصفهان است که در سال 1357 به همراه دیگر مردم به فعالیت‌های انقلابی مشغول بود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی به جبهه‌های حق علیه باطل اعزام شد.
 
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهید سید حسن قریشی در یک خانواده مذهبی به دنیا آمد و از همان کودکی با نماز و قرآن آشنا شد. بعد از طی دوران طفولیت برای تحصیل وارد دبستان شد ولی به دلیل مشکلات عدیده در یک کارگاه مشغول به کار شد. در حین کار شبانه درسش را هم ادامه می‌داد.

با سپری شدن ایام زندگی او نیز بزرگ‌تر می‌شد و آگاه‌تر نسبت به مسائل روز و جنایت‌های رژیم پهلوی؛ به گونه‌ای که وقتی زمان سربازی وی فرا رسید، مایل به خدمت در رژیم پهلوی نبود ولی مجبور به رفتن شد، اما هرگز زیر بار فرماندهان نظامی نمی‌رفت و طی دوران سربازی چند بار گرفتار شد و شدیداً مواخذه‌اش کردند و او با صبر و متانت برخورد می‌کرد.

بعد از خدمت در بانک ملت استخدام شد و در سال 1357 ازدواج کرد و دو فرزند از او به یادگار ماند. با شروع انقلاب او فعالانه در این امر مقدس شرکت کرد و زمانی که مردم در میدان انقلاب اصفهان درصدد پائین کشیدن مجسمه شاه بودند، سربازان مردم را محاصره کردند که سید حسن را نیز مورد بازجوئی قرار دادند و او با زیرکی خاصی توانست از این معرکه نجات یابد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با شروع جنگ تحمیلی، نیروهای منقضی 56 مجدداً به سربازی فرا خوانده شدند و سید حسن داوطلبانه به مناطق جبهه اعزام شد و در آن میادین متوجه خیانت بنی صدر شد که جهت رسوائی آن در هر مرخصی قضایا را مطرح می‌کرد و هفت ماه به اینگونه در جبهه‌ها ماند و پس از آن مدتی مشغول کار شد، اما طاقت ماندن نداشت و دوباره به جبهه اعزام شد و سر انجام 10 اسفندماه سال 1361 در جبهه دارخوین به آرزوی دیرینه‌اش دست یافت و به صف شهداء پیوست.

خاطره‌ای از برادر شهید سید حسن قریشی

در سال 1357 همرا برادرم سید حسن به یکی از میدان‌هایی که مجسمه شاه خائن «سبزه میدان» بود، رفته بودیم. عده‌ایی از جوانان جمع شده بودند که مجسمه را به پائین بیاورند و همه به کاری مشغول بودند که ناگهان چند خودرو که پر از نیروی نظامی بود اطراف میدان را محاصره کردند و هرکسی به نوعی محل را ترک کرد.

من هم که سن کمی داشتم به همراه دیگران از محل فرار کردم در همین حال برادرم به دنبال من می‌گشته و توسط مأمورین نظامی مورد بازجویی قرار می‌گیرد و نهایتاً به هر طریق ممکن خود را از دست مأمورین رها می‌سازد.

من به منزل برگشتم. پدر و مادر، از برادرم سوال کردند؛ ماجرا را برایشان گفتم آنها ناراحت شدند تا اینکه ساعاتی از شب گذشته بود، برادرم به منزل برگشت و گفت که به همت بچه‌ها این مأموریت هم تمام شد. ناگهان همه اعضاء خانواده از خداوند به خاطره سلامتی و برگشت برادرم «سید حسن» شکرگزاری کردند.

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

سرلشکر شهید حسن اقارب پرست یکی از نابغه‌های نظامی ارتش در دوران جنگ تحمیلی است.

به گزارش پایگاه خبری شهید یاران  به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، امیر سرلشکر شهید حسن اقارب پرست یکی از فرماندهان و نوابغ نظامی ایران است که اول اردیبهشت سال ۱۳۲۵ در اصفهان و در خانواده مذهبی چشم به جهان گشود. دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در زادگاهش سپری کرد و فعالیت‌های مذهبی و فرهنگی خود را در دبیرستان نیز تداوم داد.

شهید اقارب پرست یک شخصیت فرهنگی

یکی از فعالیت های شهید اقارب پرست در در کنار تحصیل در دبیرستان مطالعه کتاب‌های آموزنده و مفید، شرکت در جلسات مذهبی و فراگیری درس عربی بود. او سپس در سال ۱۳۴۳ در رشته ریاضی دیپلم گرفت و برای ادامه تحصیل دانشکده افسری ارتش را انتخاب کرد.

اقارب پرست دوره سه ساله دانشکده افسری را در کنار دوستانی، چون شهید کلاهدوز با موفقیت طی کرد و برای گذراندن دوره مقدماتی زرهی به شیراز منتقل شد. او همیشه تلاش کرد تا از افراد ممتاز باشد و فنون نظامی را به نحواحسن یاد بگیرد. از ورزش نیز غافل نمی‌شد و از اسب سواران خوب ارتش به حساب می‌آمد.

در سال ۱۳۵۰ با بهترین یار زندگی‌اش ازدواج کرد که حاصل این پیوند، چهار فرزند پسر بود. در سال ۱۳۵۲ نیز برای تکمیل آموخته‌هایش راهی سفری کوتاه به خارج از کشور شد.

حضور شهید اقارب پرست در تیم استقبال از امام خمینی (ره) و دفاع از خرمشهر

اقارب پرست در بهمن سال ۵۷ به مدرسه رفاه – ستاد استقبال از امام (ره) – پیوست و پس از پیروزی انقلاب اسلامی در کمیته انقلاب در ستاد مشترک ارتش حضوری فعال داشت. وی پس از انسجام اولیه ارتش به «اداره دوم ستاد مشترک» منتقل شد و با شروع جنگ تحمیلی داوطلبانه به «لشگر ۹۲ زرهی» در خرمشهر پیوست.

هنگامی‌که اولین ضربات سخت مستکبران به انقلاب اسلامی در قالب حمله عراق به مرزهای کشور آغاز شد، اقارب پرست به خرمشهر رفت و همراه دیگر رزمندگان به دفاع از آن پرداخت، اما در آخرین روزهای مقاومت خرمشهر، با گلوله دشمن، از ناحیه گلو مجروح و به تهران منتقل گشت. او پس از سقوط خرمشهر و بهبودی زخمش، به آبادان رفت و گردان المهدی را با همکاری بسیجیان سازماندهی کرد.

اقارب پرست علی رغم اینکه کاندیدای فرماندهی ستاد مشترک ارتش و تصدی پست وزارت دفاع بود، با انتخاب شخصی به نیروی زمینی پیوست و معاونت عملیات لشگر ۹۲ زرهی اهواز را بر عهده گرفت. اوایل سال ۱۳۶۲ پس از دو سال خدمت در تهران دوباره به جنوب بازگشت و در لشکر ۹۲ زرهی اهواز به فعالیت‌هایش ادامه داد او همیشه می‌گفت: نور الهی در آنجا «جبهه» متجلی است آنجا جایگاه تزکیه نفس است.

صبح روز بیست و پنجم مهرماه سال ۱۳۶۳ امیر سرلشکر حسن اقارب پرست هنگامی که همراه عده‌ای از فرماندهان از جزایر مجنون بازدید می‌کرد آخرین گام‌هایش را در راه حق بر خاک‌های سرخ جنوب نهاد و به همراه دو تن از یارانش به نام‌های سرهنگ عملیاتی و سروان صدیقی بر اثر انفجار خمپاره دشمن بعثی دعوت حق را لبیک گفت.

چرا شهید اقارب پرست یک نابغه نظامی است؟

یکی از شاخصه‌های مهم در افراد دارای نبوغ نظامی و ابتکار عمل، داشتن روحیه مثبت نگری و ارتقا روحیه نیروهای تحت امر خود، برای ایستادگی و مبارزه در مقابل دشمن است. مثبت نگری، امید داشتن به موفقیت و قابل دسترسی دانستن آن است که انگیزه تلاش وفعالیت را در انسان بیشتر می‌کند.

یکی از همرزمان شهید اقارب‌پرست می‌گوید که او با توجه به آموزه‌های دینی خود از مکتب اسلام قبل از آغاز هر عملیات نیروها را جمع می‌کرد و با نطق شیوای خود می‌گفت: «ما به خاطر خدا می‌جنگیم و هرگز شکست نخواهیم خورد. او با این بیانات و مثبت نگری و القا روحیه به نیروها باعث شد که دفاع از خرمشهر ۳۵ روز به طول انجامیده و نیروها در مقابل تجهیزات دشمن ایستادگی کنند که این امر در تاریخ جنگ‌های کلاسیک بی سابقه است و اشراف وی را بر وضعیت روحی نیروها و تلاش برای ارتقا روحیه آنان نشان می‌دهد و منظور این است که این مقاومت پراکنده و نامنظم در یک جنگ کلاسیک اتفاق افتاده است.»

ارتباط موثر با نیروهای تحت امر یکی دیگر از شاخصه‌های افراد دارای ابتکار عمل و نبوغ نظامی است، زیرا نوع رابطه‌ای که فرمانده با تک تک نیروهایش برقرار می‌کند در حرف شنوی، اطاعت و نثار جان آنان در مواقع اضطراری موثر است و با وجود همین شاخصه حتی در شرایط سخت و کمبود هر گونه آمادگی و توان و تجهیزات، فرمانده می‌تواند به هر گونه اقدامی حتی اگر ضریب خطر پذیری آن بسیار بالا باشد بپردازد.

ستوان ارجمند که از همرزمان شهید اقارب پرست بوده می‌گوید: «وقتی شهید اقارب‌پرست معاون لشکر ۹۲ زرهی شد من مسئول تبلیغات و جنگ روانی بودم. وظیفه ما این بود که بعضی وقت‌ها تا حدود ۷۰ متری دشمن می‌رفتیم و بلندگو کار می‌گذاشتیم و بعد با استفاده از روحانیون عرب زبان و حتی روحانیون و مبارزان عراقی و بعضی از کشورهای اسلامی از سربازان عراق می‌خواستیم که دست از جنگ بکشند و به ما بپیوندند. ما در این کار خیلی موفق بودیم و تعدادی از نیروهای عراقی خیلی راحت با شنیدن این پیام به ما می‌پیوستند، اما سایر نیروهای آنان با شنیدن صدای ما شروع به ریختن آتش می‌کردند به طوری که بعضی وقت‌ها شدت آتش آنان از شدت آتش جبهه هم بیشتر بود.»

شهید اقارب پرست در کلام رهبر انقلاب

حضرت آیت الله خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب و فرمانده کل قوا در یکی از بیانات خود در ۲۲ فروردین ماه سال ۱۳۸۲ و در نماز جمعه تهران می‌فرمایند: «من مایلم این‌جا یادی از «محمّد جهان‌آرا» شهید عزیزِ خرمشهر و شهدایی که در خرمشهرِ مظلوم آن‌طور مقاومت کردند بکنم. آن‌روزها بنده در اهواز از نزدیک شاهد قضایا بودم. خرمشهر در واقع هیچ نیروی مسلّحی نداشت؛ نه که صدوبیست هزار نداشت بلکه ۱۰ هزار، پنج هزار هم نداشت. چند تانک تعمیریِ از کار افتاده را مرحوم شهید «اقارب‌پرست» – که افسر ارتشی بسیار متعهّدی بود – از خسروآباد به خرمشهر آورده بود، تعمیر کرد. (البته این مال بعد است. در قسمت اصلیِ خرمشهر که نیرویی نبود). محمّد جهان‌آرا و دیگر جوانان ما در مقابل نیروهای مهاجم عراقی – یک لشکر مجهّز زرهی عراقی با یک تیپ نیروی مخصوص و با نود قبضه توپ که شب و روز روی خرمشهر می‌بارید – سی و پنج روز مقاومت کردند. همان‌طور که روی بغداد موشک می‌زدند، خمپاره‌ها و توپ‌های سنگین در خرمشهر روی خانه‌های مردم مرتّب می‌باریدند. با این‌حال جوانان ما سی و پنج روز مقاومت کردند؛ اما بغداد سه روزه تسلیم شد!»

وصیت‌نامه شهید اقارب پرست

متن کامل وصیت نامه امیر سرلشکر شهید حسن اقارب پرست در زیر آمده است:

«اللهم الرزقنا شهادة فی سبیلک تحت رایت نبیک و ولایتی علی بن ابیطالب (ع)

این بنده حقیر متذکر می‌شوم که هر چه آقایی و عزت است در خدمتگزاری درگاه این اوصیاء و برگزیدگان الهی است. تا توان دارید در راه خدمتگزاری به این اولیاء الله کوتاهی نکنید، که خود آنها بزرگواری دارند و پاداش بیش از حد می‌دهند.

اما پدر و مادر عزیزم و برادران و خواهرم، امید است خداوند هدیه خانواده شما را بپذیرد که خون من عزیزتر از خون علی اکبر، ابوالفضل و امام حسین (ع) عزیز نبوده، هر چه دارم و داشتم از لقمه حلالی بوده که شما به دهانم گذاردید و اما همسر ارجمندم، ای یار سختیها و گرفتاری‌هایم.

سفارشم چنگ زدن به دامان اهل بیت (ع ) و پیروی از نائب اوست که ان شاء الله خداوند به همه شما ملت عزیز کمک خواهد کرد تا نام اسلام عزیز اعتلاء یابد و به زودی امر فرج مهدی (عج) عزیز را اصلاح نماید.

همسر عزیز، صبر و تقوا تنها توشه‌ای است که برایت می گذارم و انشاء الله بتوانی فرزندان عزیزمان را از یاران مهدی (عج) و نایب برحق او تربیت کنی که مایه مباهات ما در صحرای محشر و در حضور خداوند تبارک و تعالی باشند. آنچه را که از ابتدای آشنایی تا آخرین لحظه حیات به تو دادم، از من نبود بلکه از اسلام بود و لذا تو را به همان اسلام راهنمایی می‌کنم.

تذکر دیگرم خدمت برادران و خواهران… از خدا بخواهید توفیق خدمتگزاری بیشتر شامل حال شما شود. خداوند خود حافظ این مکتب اسلام می‌باشد.

خدمت به مسلمین بالاخص رهبر عزیز فراموش نشود. به فرزندان، تلاش در حفظ اسلامیت خودشان و حفظ دستاوردهای انقلاب را سفارش می‌کنم. نوکری آستان اهل بیت (ع) فراموش نشود.

دعا برای فرج امام مهدی عزیز (عج) از اهم مسائل است. خدا را در هر مسأله و هر لحظه لحاظ کنید و از یاد او غافل نباشید. توفیق خدمتگزاری شما در راه اسلام و انقلاب عزیز و رهبر اصلی این انقلاب، حضرت مهدی (عج) عزیز و نایب او امام خمینی را از خداوند متعال خواهانم.

آمین یا رب العالمین»

نوشته گلستان نامه: اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

علی اکبر از آن روزها فعالیت خود را علیه رژیم شاهنشاهی شروع کرد. در سال ۱۳۵۶ یک بار به جرم توهین به رژیم صهیونیستی دستگیر شد و چون مدرکی از وی نداشتند پس از چند روز آزاد شد.
 
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهیدان را نه در آسمان‌ها بلکه باید در میان خودمان جستجو کرد، آنانی که نمرده‌اند، بلکه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌گیرند؛ اما امروز تنها از آن‌ها یک اسم بر کوچه‌ها مانده است و کمتر کسی از مرام و هدفشان می‌داند. بخوانیم از شهید علی اکبر جزی فرزند امرالله، تاریخ شهادت ۱۳۶۱/۱/۳.

*زندگی‌نامه
شهید علی اکبر جزی در سال ۱۳۴۰ در خانواده مذهبی و در یکی از محله‌های مستضعف‌نشین شهر اصفهان چشم به جهان گشود. چون اولین فرزند خانواده بود، پدر و مادر به او عشق می‌ورزیدند. علی اکبر در محیط اسلامی این خانواده رشد کرد و در سن ۹ سالگی قرآن خواندن را فرا گرفت. در سن ۱۲ سالگی شغل کفاشی و بنایی را انتخاب کرد. ضمن کار کردن دوشادوش پدر، درس خود را می‌خواند. پس از پایان دوره ابتدایی به مدرسه راهنمایی رفت و هم درس می‌خواند و هم در کلاس‌های قرآن شرکت می‌کرد. علی اکبر از آن روزها فعالیت خود را علیه رژیم شاهنشاهی شروع کرد. در سال ۱۳۵۶ یک بار به جرم توهین به رژیم صهیونیستی دستگیر شد و چون مدرکی از وی نداشتند پس از چند روز آزاد شد. پس از آن فعالیت علی اکبر بیشتر شد. درگیری و ناآرامی‌های کردستان که شروع شد علی اکبر بدون اینکه به خانواده‌اش اطلاعی دهد روانه کردستان شد و پس از ۳۵ روز درگیری با عوامل مستقیم آمریکا در کردستان به اصفهان بازگشت و انگیزه خود را از رفتن به جنگ که همان جهاد و مبارزه در راه الله بود را برای خانواده گفت و با رضایت کامل پدر و مادرش بار دیگر به کردستان اعزام شد. سپس به جبهه جنوب رفت و سرانجام در عملیات بیت المقدس به شهادت رسید.

*وصیت‌نامه
بسم الله الرحمن الرحیم اکنون که راه حق را از باطل شناختم، می‌خواهم بالاترین سرمایه خود را که خدا به من هدیه داده، که آن جان بی مقدار و آخرین سرمایه من است در راهش اهدا کنم. ما هنگامی می‌توانیم به خدا ایمان آوریم که تمام جسم و جوارح و ذکر و فکر خود را از طاغوت به دور کنیم. ای برادرانی که اکنون وارث خون هزاران هزار شهید زنده هستید، آنان به اعمال شما می‌نگرند و شما را زیر نظر دارند تا ببینند که چگونه به خون آنان ارج نهاده‌اید.

شادی روح شهید علی اکبر جزی صلوات؛ «الَّلهُمَّ صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم»، اللهم الرزقنی توفیق الشهادت فی سبیلک.

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

«و اى امت قرآن، راهى كه ما انتخاب كرده‌ايم را تمام صالحان و شهداى خداوند مى‌باشد و اگر در اين راه براى ما حادثه اى پيش آمد آن هم نعمت بزرگى مى‌باشد و اگر در اين راه شهيد شويم پيروز هستيم.»
 
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، دست ما با قلم سازگارتر است تا با تفنگ ، اما آنجا که شیطان و اولیای او با تفنگ بر جهان و جهانیان حاکمیت یافته اند، ما را چاره ای دیگر نیست مگر آن که تفنگ برداریم و از حق و عدالت و مظلومین دفاع کنیم. «شهید سید مرتضی آوینی»؛ می‌خوانیم از شهید سیدرسول ربیعی فرزند سیدجعفر، تاریخ شهادت ۱۳۶۱/۲/۱۷.

*زندگی‌نامه

شهید سید رسول ربیعی در یکی از روستاهای نزدیک اصفهان به نام سمسور در سال ۱۳۴۵ چشم به دنیا گشود. زندگی و عمر او هر چند بسیار کوتاه بود، اما سراسر عمر پر ثمرش حکایت از یک انسان موثر و ایثارگر و حماسه آفرین برای مکتب و انقلاب اسلامی بود. این آثار و نتایج را می‌توان از کتابخانه‌ای که در مسجد تشکیل داد و خود سرپرستی آن را به عهده داشت و یا شعارهای اسلامی و انقلابی که جهت آگاهی مردم روی دیوارها می‌نوشت ملاحظه کرد و همچنین سعی می‌کرد در روستای خویش مردم را از آثار و نتایج انقلاب اسلامی مطلع سازد. بدین جهت بود که با شرکت جستن در امور تبلیغاتی روستا بهترین نقش را ایفا می‌کرد.

او علاقه زیادی نسبت به بسیج داشت و سعی می‌کرد دیگران را نیز به بسیج و کلاس‌های بسیج تشویق کند و او بیشتر وقت خود را در مسجد روستا جهت امور بسیج می‌گذراند. شهید ربیعی انسانی پرتلاشی بود. او با وجود سن کم از اراده و ایمان قوی و استورای برخوردار بود. نیمی از روز را به کار در کارگاه برای اداره زندگی خود و مادرش می‌گذرانید و نیم دیگر را اختصاص به فعالیت‌های اسلامی داده بود. او به مجالس مذهبی علاقه فراوان داشت.

خواهر شهید می‌گوید: «در محله سمسور سکونت داشتیم و رسول متولد آنجا بود. پدرم سید جعفر کار کشاورزی می‌کرد و زندگی‌اش را اداره می‌کرد. ما سه خواهر بودیم و چهار برادر داشتیم و من بزرگ‌ترین خواهر بودم. رسول از همان دوران کودکی‌اش بچه نوبر و زرنگی بود. دوران ابتدائی را در مدرسه شهید صدوقی گذراند و تا کلاس ششم بیشتر درس نخواند. با وجود اینکه وضعیت تحصیلی‌اش هم مساعد و معلمین دوران ابتدائی‌اش همیشه از احوالات درسی‌اش احساس رضایت می.کردند، رسول بنا بر احساس وظیفه‌ای که داشت و خود را ملزم می‌دانست تا دستان خسته پدر را یاری رسان باشد، وارد عرصه کار شد.

در ابتدا در کارخانه پشم در محدوده ارغوانیه کنونی کارگری می‌کرد و بعد از آن و در اثنای جنگ وارد سپاه شد. او درآمد حاصله را که مبلغ ناچیزی بود یا صرف احتیاجات زندگی روزمره‌اش می‌کرد یا به کار خیر می‌زد. او دوست داشت برای مسجد محله‌مان کاری انجام دهد و از این رو تصمیم گرفت کتابخانه‌ای را برای آنجا فراهم کند. علاقه‌مندی‌اش نسبت به انجام فرائض نماز و روزه و خواندن قرآن از سن ده سالگی نشان داد و حتی بچه‌های دیگر را نیز به انجام این فرائض و حضور در مسجد تشویق می‌کرد. به سن ۱۵، ۱۶ سالگی که رسید تصمیم گرفت به جبهه اعزام شود، اما با مخالفت‌های برادرم روبرو شد.

ولی او همچنان بر خواسته خود پافشاری کرد و سرانجام با گریه و التماس روانه جبهه شد. تنها ۴۰ روز از زمان اعزام نگذشته بود که در عملیات خرمشهر در شلمچه به شهادت رسید. در این مدت یک روز هم به مرخصی نیامد. رسول نزد خانواده‌ام بسیار عزیز بود و برادرم به خاطر سن کم رسول و این که خودش هم در جبهه حضور فعال داشت و بر خطرات او واقف بود با رفتن برادرم مخالفت می‌کرد.

اما رسول نیز بچه جسور و شجاعی بود و احساس وظیفه می‌کرد. او با وجود سن کمی که داشت همواره ما را نصیحت می‌کرد و به خصوص در امر رعایت حجاب و خواندن نماز آن هم با جماعت. او در این مدت ۴۰ روزی که در جبهه بود خدمات زیادی را بنا بر آنچه می‌گفتند انجام می‌داد و بر حسب وظیفه‌اش که جابه‌جائی مجروحین از صحنه جنگ بود، تلاش.های بی‌وقفه‌ای انجام داده بود.»

*وصیت‌نامه

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَكُمْ فَانْفِرُوا ثُبَاتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِيعًا « ای اهل ایمان سلاح جنگ برگیرید و آن‌گاه دسته دسته یا همه یک‌باره متّفق (برای جهاد) بیرون روید.» با نام پروردگار جهانيان و هدايت كننده عاشقان فى سبيل الله وصيت نامه‌ام را آغاز مى‌كنم. سلام و درود به رهبر كبير انقلاب و بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران. سلام و درود بر تمام شهداى اسلام از كربلاى امام حسين (علیه السلام) تا كربلاى ايران.

چند كلمه هم با شما برادران و خواهران عزيز مذهبى، برادران و خواهران من بدانيد آنچه باعث نجات ما از گمراهى است اسلام عزيز مى‌باشد. پس ما بايد بكوشيم تا وظايف خود را نسبت به اسلام انجام دهيم و ديگر اينكه از خط ولايت فقيه پيروى كنيم. اكنون كه عازم جبهه جنگ حق عليه باطل هستم اميدوارم بتوانم وظيفه اسلامى خودم را به خاطر رضايت خداوند انجام دهم. و اى امت قرآن، راهى كه ما انتخاب كرده‌ايم را تمام صالحان و شهداى خداوند مى‌باشد و اگر در اين راه براى ما حادثه اى پيش آمد آن هم نعمت بزرگى مى‌باشد و اگر در اين راه شهيد شويم پيروز هستيم.

شما دوستان و آشنايان مى‌دانيد كه من در زندگى طعم يتيمى را و سختى زندگى را چشيدم، ولى با اين حال ديدم اسلام در خطر است. خانواده‌ام را ترک كردم و در كنار برادرانم به جنگ عليه كفار رفتم و من از خداوند راضى هستم كه مرا در آغوش مشكلات و سختی‌ها پرورش داد و عاقبت مزد و پاداش من را می دهد و آرزوى من همان شهادت مى‌باشد. اما اى مادر مهربان، مرا ببخشيد، زيرا شما زحمت زياد براى من كشيديد. در حالى كه من در سن نه سالگى پدر خود را از دست دادم، ولى شما در تربيت من كوشيديد. از شما اى مادر مهربان انتظار دارم كه همانند مادران شهيدان در شهادت من هيچ ناراحت نشوى و از برادران و خواهران خود مى‌خواهم كه در شهادت خونبارم و در زندگى دوباره‌ام و در مرگ سرخم ناراحت نشويد، زيرا انا لله و انا اليه راجعون.

خوشا به حال آنان که پروازشان اسیر هیچ قفسی نشد ، و هیچ بالی اسیر پروازشان نساخت .. خوشا به حال آنان که از رهایی رهیدند ، و بال و بال جانشان نشد . خوشا به حال آنان که ….. خوشا به حال ما ، اگر شهید شویم؛ اللهم الرزقنی شهادة فی سبیلک، شادی روح شهید سیدرسول ربیعی صلوات، اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید حسین تیموری جروکانی در وصیت‌نامه خود مانند سایر شهدا بر پیروی از خط ولایت فقیه تاکید کرده است.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهید حسین تیموری جروکانی از شهدای دوران دفاع مقدس استان اصفهان در وصیت‌نامه خود نوشته است

بسم رب الشهدائ و الصالحین

و العصر، ان الانسان لفی خسر، الا الذین امنوا و عملوا الصالحات و تواصو بالحق و تواصو بالصبر.

قسم به عصر، که انسان در خسران و زیان است، مگر انانکه به خدا ایمان آورده و نیکوکا شدند و بدرستی و پایداری در دین یکدیگر را سفارش کردند.

درود و سلام به حضرت مهدی منجی انسان‌ها و نایب بر حقش امام خمینی امید تمام مستضعفان جهان و درود بر رزمندگان اسلام این سربازان عاشق الله و شهادت و سلاح بر شهیدان این شاهدان زنده تاریخ از صدر اسلام تاکنون.

خداوندا، تو را ستایش می‌کنم با دل و زبان که اولیاء و بندگان مقرب درگاهت ستایش می کنند. خداوندا، چه بسا نعمتهایی که به ما دادی و ما لایق آن نبودیم و قدر آن نعمت را ندانستیم. خداوندا، چه گناهان بزرگی که ما مرتکب شدیم و تو به خاطر رحمانیت آن گناه را بخشیدی. و خودمان متوجه اعمالمان نبودیم و بازبه گناه روی آوردیم. خداوندا، قلبم از گناه سیاه و نفسم الوده به گناه است و معصیتم هر لحظه رو به افزایش است. اینک چه چاره ای دارم.

خداوندا، ولی می دانم که تو بخشنده و پوشاننده تمام گناهان هستی، پس ای خداوند مهربان ببخش گناهانم را به بخشندگیت.

اما وصیتم به مردم شهیدپرور: وصیتم به شما مردم این است که همیشه پیرو خط امام عزیز باشید و به دستورات رهبر عمل نمایید و بدانید که تا موقعی موفق و پیروز هستید که پیرو خط امام باشید و همیشه در پشت جبهه در صحنه حضور یابید و با دشمنان اسلام منافقین که در داخل می خواهند با انقلاب مبارزه کنند قبل از آنکه آنها دست به جنایتی بزنند شما آنها را به سر جای خودشان بنشانید. و دیگر آنکه پشتیبان روحانیون اصیل و در خط امام باشید که به گفته امام عزیزمان اسلام بدون روحانیت مانند کشور بدون طبیب است.

و شما ای پدر و مادر عزیزم ای نور چشمهایم ای پدر و مادر عزیزی که برای رضای خدا، چه زحمتها ورنجها که تحمل نکردید فرزندت را به سن 18 سالگی رساندی و عاقبت در راه خدا هدیه کردید و دادید به صاحب اصلی.

پدر ومادر عزیزم بدانید که من راهم را شناختم و در ان راه قدم نهادم. راهی که در آن قدم نهادم و در آن راه جهاد کردم ( اگر مورد قبول خداوند باشد) راه پیامبر و راه تمام ائمه است راه حسین بن علی است که در صحرای کربلا در مقابل تمامی کفر ایستاد و فریاد هیهات من ذلة را سر داد و در آن فریاد درسی شهادت را به ما آموخت و در این زمان حسین زمان ما خمینی عزیز در مقابل تمامی کفر جهانی ایستاده و ما شاگردان کلاس شهادت و پیروان خمینی عزیز فریاد می زنیم هیهات من ذلة. پس ای پدر و مادر عزیزم اگر من به آرزویم که شهادت در راه خداست نائل گردیدم. خدا را شکرکنید که فرزندتان در راه خدا شهید شد و صبر و استقامت کنید که خداوند با صابران است. خداوند انشاالله به شما اجر اخروی و دنیوی و صبر عنایت بفرماید: پدرو مادر عزیزم مرا حلال کنید.

و شما ای برادرانم: بعد از من سلاحم را بر دوش گیرید و راهم را که راه تمامی شهیدان اسلام است ادامه دهید،برادرانم وصیتم به شما این است که هرگز از خط امام که نشات گرفته از ائمه و پیامبر اسلام است خارج شوید که خارخ شدن از خط امام در حقیقت خارج شدن از خط الله است و انسان را به گمراهی و ظلمات سوق می دهد پس باید مواظب باشدی که کارهایتان ایا با خط امام تطبیق می کند یا خیر آیا مورد رضای خداوند است یا نه و تمام کارهایتان را با نیت پاک و برای رضای خداوند انجام دهید. برادرانم اگر از دست من بدی دیدی مرا ببخشید و حلال کنید.

و شما ای خواهرانم: زینب وار رسالت خون شهیدان و برادر شهیدتان را بر دوش گردید و صبور و بردبار باشید و با حجاب کامل اسلامیتان مشت محکمی بر دهان شرق وغرب جنایتکار بزنید و بدانید که حجاب شما کوبنده تر از خون من است. خواهرانم مرا حلال کنید و برایم دعا کنید که خداوند از سر تقصیرم بگذرد و گناهانم را بیامرزد.

در ضمن از تمام دوستان و اشنایان می خواهم که مرا ببخشند و حلال کنند و برای بخشیده شدن گناهانم پیش درگاه خداوند دعا کنند.

شعار همیشگی را فراموش نکنید. خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

نوشته گلستان نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

پیکر مطهر شهید محمد نصر اصفهانی که در جزیره‌ای غریبانه مدفون شده بود پس از گذشت ١٣ سال و با بدن سالم در تاریخ ۱۲ فروردین ماه ۱۳۷۵ توسط گروه تفحص لشکر امام حسین (ع) کشف و شناسایی شد و در خرداد ماه همان سال به خانواده‌اش تحویل داده شد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، شکفتن زندگی شهید محمد نصر اصفهانی همزمان با شکوفه‌های بهار در فروردین ماه ۱۳۳۲ در محله نصرآباد اصفهان بود. دوران کودکی و تحصیلاتش را با نظارت پدر در محیط مذهبی به اتمام رساند.

او حضور مداوم در مساجد و مراسم مذهبی داشت و با اوج گیری مبارزات مردم علیه حکومت پهلوی، شور انقلاب که الهام گرفته از نهضت سیدالشهدا(ع) بود او را در مسیر این مبارزات قرار داد.

پس از اتمام تحصیلات، با رها کردن خدمت سربازی به فرمان امام خمینی (ره) در صف اول مبارزات مردم همیشه در صحنه محله نصرآباد قرار گرفت و به تکثیر و پخش نوار سخنرانی‌ها و اعلامیه‌های حضرت امام خمینی (ره) پرداخت و در راهپیمایی‌ها و فعالیت‌های فرهنگی حضور فعالانه داشت و اولین کتابخانه عمومی محله را پایه‌گذاری کرد.

پس از انقلاب هرجا که احساس می‌کرد به وجودش در تداوم انقلاب و استقرار حکومت اسلامی نیاز است، سینه سپر کرده و حضور می‌یافت. در اولین گام به منظور ریشه‌کن کردن غائله کردستان که توسط گروه‌های معاند انقلاب مانند دموکرات‌ها و کوموله ایجاد شده بود به منطقه پاوه رفت و در انهدام آن توطئه شوم نقش مهمی ایفا کرد.

پس از شروع جنگ تحمیلی به فرمان حضرت امام(ره) کار و خانواده و تمام متعلقات را رها کرد و عازم جبهه شد و به طور مستمر در عملیات‌های مختلف شرکت کرد که در عملیات شکستن حصر آبادان (ثامن الائمه) و فتح‌المبین از ناحیه دست مجروح و در حالی که فرزند دومش یازدهمین روز تولد خود را سپری می کرد عازم جبهه شد و سرانجام در عملیات خیبر در اسفند ماه سال ۶۲ در سن ۳۰ سالگی به وصال معبود رسید و آرزوی دیرینه‌اش برآورده شد و به خیل شهدا پیوست.

پیکر مطهر شهید محمد نصر اصفهانی که در جزیره‌ای غریبانه مدفون شده بود پس از گذشت ١٣ سال و با بدن سالم در تاریخ ۱۲ فروردین ماه ۱۳۷۵ توسط گروه تفحص لشکر امام حسین (ع) کشف و شناسایی شد و در خرداد ماه همان سال به خانواده‌اش تحویل داده شد و در جوار سایر شهدا در گلستان شهدای اصفهان در قسمت شهدای خیبر آرام گرفت.

خاطره ای از شهید محمد نصر اصفهانی از زبان مادر شهید

زمانی که شهید مهدی نصر به شهادت رسید پیکرش در منطقه عملیاتی باقی ماند. شهید محمد به پدر شهید مهدی (حاج علی نصر) قول داد که جنازه مطهر فرزندش را به زادگاهش باز می‌گرداند. چنین شد که پیکر هر دو شهید همزمان به خانواده‌هایشان تحویل داده شد و شهید محمد به قول خود وفا کرد و در مراسم باشکوهی پیکر هر دو شهید بر روی دستان مهربان مردم محل تشییع شد و در گلستان شهدا در یک قطعه کنار یکدیگر به خاک سپرده شدند و به جاودانگی پیوستند.

وصیت نامه شهید

با سلام و درود فراوان به منجی عالم بشریت و انتقام‌گیرنده خون مستضعفان از مستکبران حضرت مهدی (عج) و با درود فراوان به نایب بر حقش و امید مستضعفان جهان امام خمینی راهگشای انقلاب حضرت مهدی(عج) و با درود فراوان بر روان پاک شهیدان اسلام و کربلای حسینی و بالاخص سالار شهیدان امام حسین (ع) و شهیدان انقلاب اسلامی ایران، سرور و سالار شهیدان ایران بهشتی مظلوم و با سلام به ملت قهرمان و شهیدپرور و همیشه در صحنه ایران.

در این برهه از زمان که نابودی صدام و صدامیان و اَبَرجنایتکاران نزدیک است، بر خود واجب دانستم که به جبهه‌های حق علیه باطل اعزام شوم تا بلکه توانسته باشم کمک ناچیزی به اسلام بنمایم و از ملت قهرمان ایران می خواهم که پیرو اسلام و روحانیت مبارز و در راس همه آنها امام بزرگوار (این پیر جماران) باشند و نکند خدای ناکرده از فرمان های آن امام سرپیچی کرده و آن امام بزرگوار را تنها بگذارید.

چند کلمه ای با پدرم و مادر مهربانم

ای پدر و مادر مهربانم می دانم که برای من زحمات بسیار کشیدید و زجرها و ناراحتی های بسیار برای من متحمل شدید و من نتوانستم آن ها را جبران کنم و فرزند خوبی برای شما نبودم، از شما می خواهم که در سوگ من گریه و زاری نکنید و هروقت که خواستید برای من گریه کنید برای علی اکبر امام حسین (ع) گریه و زاری نمایید و در عوض به دو فرزند دلبندم مهربانی کنید و آن ها را طوری تربیت کنید که همیشه مدافع اسلام باشند.

و از شما می‌خواهم که همیشه در خط اسلام و امام بزرگوار باشید و در پایان مجددا از شما طلب عفو و بخشش می نمایم.

چند کلمه ای با همسر و دو فرزند مهربانم

هر چند در این مدت نتوانستم همسر خوبی برای تو باشم و احیانا باعث ناراحتی تو شدم از تو پوزش می خواهم و از تو می خواهم که زینب وار زندگی کنی و فرزندان دلبندم را طوری تربیت کنی که سربازان راستینی برای اسلام باشند و دخترم را که پاره تن من است طوری تربیت کنی که دختری نمونه مانند زنان صدر اسلام باشد و زینب وار زندگی کند و پسرم را طوری تربیت کنی که وارث لباس رزمم باشد و تداوم بخش راه تمام شهیدان باشد و مهلت خشک شدن خون شهیدان را به جنایتکاران و مستکبران ندهد و با ریختن خون آن ها راه شهیدان را تداوم بخشد و لاله های سرخ انقلاب اسلامی را شکوفا کند.

از شما خواهران و برادرانم معذرت می خواهم که برای شما برادر خوبی نبودم، از شما می خواهم که در شهادت من گریه و شیون نکنید و همیشه دنباله رو خط امام و اسلام باشید و در نمازهای جماعت شرکت کنید و هر چه باشکوه تر آن ها را بر پا دارید و در مراسم سخنرانی هایی که برادران عزیز در بسیج و انجمن اسلامی ترتیب می دهند هر چه با شکوه تر شرکت فرمایید.

و تقاضا دارم بسیج را تقویت نمایید و با این انگل های جامعه و عیاش و لاقید و بند که تعداد آن ها هم انگشت شمار نیست شدید مبارزه کنید، آن ها حرمت خون شهیدان گرانقدر را پایمال نکنند و آن ها را سرکوب کنید و دنباله رو خط امام باشید و در مراسمات و راهپیمایی ها باشکوه شرکت کنید و از سخنرانی های استاد معظم و روحانی برجسته حجت اسلام حاج آقا احمد صادقی که واقعا شایسته و باتقوا می باشند استفاده نمایید.

و از برادران بسیجی می خواهم که تقوا و اخلاص اسلامی را در راس کارهای خود قرار دهند و در پایان از برادرانی که احیانا باعث ناراحتی های آنها شده ام طلب عفو و بخشش می‌نمایم.

نوشته گلستان‌نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

شهید جاویدالاثر احمد جان‌نثاری برای چندمین بار به جبهه شتافت و با وجود بدنی مجروح در سخت‌ترین شرایط در آموزش‌ها شرکت می‌کرد تا بتواند در عملیات‌های بزرگ‌تری شرکت کند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران؛ شهید جاویدالاثر احمد جان‌نثاری در سال ۱۳۴۳ در محله لادان اصفهان و در خانواده مذهبی و کشاورز متولد شد و پس از دوران کودکی راهی مدرسه شد و تا دوره راهنمایی توانست تحصیل کند و پس از آن به شغل تراشکاری مشغول شد. او فردی فعال و زحمتکش بود.

در سال ۵۷ با شروع انقلاب در اکثر مراسم و تظاهرات‌ها شرکت می‌کرد و دلاوری‌هایش از همان ابتدا زبانزد همه دوستان و نزدیکان بود. تقید زیادی به انجام تکالیف و ترک محرمات داشت. او با شروع جنگ تحمیلی در همان سال اول با دیدن آموزش نظامی به صورت داوطلبانه به کردستان اعزام شد و چندین ماه در کنار فرماندهان رشید اسلام در کردستان مبارزه می‌کرد و با شروع شدن عملیات‌های جنوب، راهی جنوب شد.

در عملیات‌های بستان و چذابه شرکت کرد و دوستان زیادی را از دست داد و خود نیز مجروح شد. پس از بهبودی در عملیات بزرگ فتح‌المبین شرکت کرد و این بار نیز مجروح شد و باز هم خوب نشده بود که سر از پا نشناخته برای شرکت در عملیات راهی جبهه شد.

این بار در سه مرحله عملیات بیت المقدس شرکت نمود و این بار نیز در مرحله سوم عملیات مجروح شد. آری، یاران حقیقی امام هیچ‌گاه حاضر نبودند لحظه‌ای از فرمان امام کوتاهی کنند و با وجود سختی‌های زیاد، بارها و بارها مجروح شدند و باز مانند تشنه‌ای که هرگز سیراب نمی‌شود سراسیمه به خیل راهیان کربلا می‌پیوستند.

آری، «احمد» این بار نیز برای چندمین بار به جبهه شتافت و با وجود بدنی مجروح در سخت‌ترین شرایط در آموزش‌ها شرکت می‌کرد تا بتواند در عملیات‌های بزرگ‌تری شرکت کند و این مرتبه با دفعات دیگر فرق داشت، چرا که «احمد» کاملاً عوض شده بود.

در شب عملیات در کنار خاکریز خودی چند دقیقه قبل از عملیات لحظه‌های حساس نزدیک می‌شد؛ وقت خداحافظی و روبوسی بود. در چشمان همگی نور ایمان در شب مانند ستاره می‌درخشید و از عشق، اشک شوق فرو می‌ریخت. سر و صدای بچه‌ها زیاد بود و هر کس مشغول کاری بود. گریه‌ها، دعاها، ذکرها و روبوسی‌ها… سرانجام خداحافظی.

بعضی گویی خبر از شهادت خود دارند و به همین دلیل به گونه‌ای دیگر خداحافظی می‌کنند که وصف آن لحظه بسیار دشوار است. کم کم به نیروها آماده باش دادند و ستون به راه افتاد که دیدم یک نفر از ستون عقب افتاد و بر روی بلندی نشسته است. به طرف او رفتم. در تاریکی به او نزدیک شدم، دیدم برادرم «احمد» است که اسلحه در بغل گرفته و با قلبی مطمئن چشم به آسمان دوخته و گریه می‌کند.

جا خوردم، آب در دهانم خشک شد و زبانم بند آمد؛ پیش خود گفتم که احمد تا به حال پیشتاز در عملیات‌ها بود، پس چرا این بار گریه می‌کند؟! شاید می‌داند شب آخر عمرش است. به او گفتم: احمد پاشو بریم. گفت: داداش برو، من خواهم آمد و من با غبطه خوردن به حال خود رفتم. پس از ۳۰ کیلومتر پیشروی و پاکسازی هر دو مجروح شدیم، ولی تا آخر منطقه تعیین شده پیش رفتیم تا جایی که دیگر چشمان ما قادر به بینایی نبود.

از تاریخ ۲۳ اردیبهشت سال 1362 به بعد دیگر کسی او را ندید؛ چرا که او به آرزوی دیرینه‌اش که شهادت بود رسید و تاکنون جاویدالاثر است.

برادران و خواهران، خود را از مسیر انقلاب خارج نکنید

شهید احمد جان‌نثاری در وصیت‌نامه خود پس از «بسم الله الرحمن الرحیم» می‌نویسد: وصیت می‌کنم اگر چه سنم پایین‌تر از سفارش کردن است، اما برادران و خواهران، خود را از مسیر انقلاب و امام خارج نکنید. در سنگر مساجد باشید و پاسدار خون شهیدان و اسلحه شهیدان را زمین نگذارید.

پدر و مادرم، گرچه من حق شما را ادا نکردم و پسر خوبی برای شما نبودم، ولی مرا ببخشید و حلال کنید. برای من گریه نکنید، برای امام حسین (ع) و سربازانش و مصائب آنها گریه کنید. برادران و خواهرانم نباید امام تنها بماند. وصیت می‌کنم که یک سال نماز و روزه برایم بگیرید و فرشی که از من است را داخل مسجد محل بیندازید. والسلام.

نوشته گلستان نامه؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.