سردار شهید حاج رضا حبیب‌الهی می‌گفت: «ای کاش انسان اگر در راه خدا فدا می‌شود با همه وجود فدا شود و اثری از او باقی نماند.»

به گزارش پایگاه خبری شهید یاران؛ سردار شهید حاج رضا حبیب‌الهی فروردین سال ۱۳۳۸ در خانواده‌ای که پدرش امام جماعت مسجد شیخ لطف الله و مسجد آقاعلی بابای اصفهان بود، چشم به جهان گشود و تحت تعلیم و تربیت پدرش قرار گرفت.

شهید حبیب‌الهی دوران دبستان و دبیرستان را در مدرسه‌های حاتم بیک، احمدیه و ادب گذراند و از همان دوران در فعالیت‌های مذهبی شرکت داشت.

در آخرین امتحان دیپلم شرکت نکرد

او سال آخر دبیرستان برای اینکه از خدمت در ارتش شاهنشاهی اجتناب کند، در امتحان دیپلم شرکت نکرد و بعد از آن مشغول فعالیت‌های سیاسی علیه رژیم طاغوت شد.

مادر پرسید چرا به این زودی برگشتی؟ مگر امتحان نداشتی؟ در حالی که ناراحت و عصبانی بود گفت: «نمی‌خواستم زیر پرچم این مفسد بروم. سربازی در این وهله و موقعیت حرام است.»

شهید حبیب‌الهی پیش از پیروزی انقلاب 

یک سال بیشتر تا پیروزی انقلاب نمانده بود. حاج رضا خیلی نترس بود و فعالانه در تهیه و توزیع اعلامیه‌ها و پیام‌های حضرت امام خمینی (ره) شرکت داشت.

در آن زمان تظاهرات مردم علیه رژیم پهلوی را برنامه‌ریزی می‌کرد و در واقع یکی از برنامه‌ریزان اصلی تظاهرات و تحصن در منزل آیت‌الله خادمی به شمار می‌رفت که پس از مدتی توسط ساواکی‌ها شناسایی شد.

در یکی از شب‌های حکومت نظامی وقتی داشت با دوستانش لاستیک‌ها را آتش می‌زدند، مأموران رژیم شاه سر رسیدند؛ همه با هم فرار کردند اما شهید حبیب‌الهی همچنان مشغول آتش زدن بود، وقتی مأموران شروع به تیراندازی کردند، کار خود را تمام کرده و با زرنگی خاص از معرکه گریخت.

انگار دوست داشت همیشه در وسط معرکه درگیری با رژیم باشد، برای همین به تهران رفت و در اوج درگیرها و روزهای پیش از انقلاب، در تظاهرات و درگیرهای تهران حضور فعالانه‌ای داشت. با پیروزی انقلاب وارد کمیته دفاع شهری اصفهان شد و در سال ۵۸ در امتحانات متفرقه دیپلم شرکت کرد و مدرک خود را گرفت و همزمان در مدرسه علمیه امام صادق (ع) مشغول تحصیل علوم دینی و طلبگی شد.

روح بلند رضا آرام و قرار نداشت؛ می‌گفت: «می خواهم به کمک مردم محروم سیستان و بلوچستان بروم» و مدت یک سال در فعالیت‌های جهاد سازندگی و سپاه در آن استان محروم فعالیت می‌کرد. هنوز دو ماه از شروع جنگ نگذشته بود که عازم خوزستان شد و به شیرمردان «خط شیر» پیوست.

شهید حبیب‌الهی بعد از پیروزی انقلاب

شهید حبیب‌الهی پس از به پیروزی رسیدن انقلاب اسلامی، ضمن اینکه در نهادهای مختلف انقلابی فعال بود، در علوم دینی مشغول به تحصیل و فراگیری علم شد و در سال ۱۳۵۹ همکاری خود را با بسیج تقویت کرد و به عنوان مربی آموزش، به تدریس و آموزش مشغول شد. او با آغاز جنگ تحمیلی، به صف رزمندگان اسلام در جبهه‌های حق علیه باطل پیوست.

شهید حبیب‌الهی دوازدهم خردادماه سال ۱۳۶۰ در اثر حادثه‌ای دست راست خود را فدا کرد و اولین فرمانده جانباز جبهه‌های جنوب شد. او چندین بار در جبهه مجروح شد ولی پس از بهبودی نسبی به جبهه بازگشت.

بعد از جانباز شدن، مسئولیت سپاه اصفهان را به او دادند ولی پس از چندماه استعفا داد و به جبهه بازگشت.

شجاعت و بی‌باکی شهید حبیب‌الهی در جبهه‌ها زبان‌زد بود؛ او گاهی مواقع حتی تا سه روز در خط مقدم می‌ماند. حاج رضا تا سال ۱۳۶۱ در مسئولیت‌های مختلف از جمله فرماندهی سپاه دوم صاحب الزمان(عج)، فرمانده سپاه سوم و فرمانده سپاه اصفهان مشغول فعالیت بود.

او می گفت: «ای کاش انسان اگر در راه خدا فدا می‌شود باهمه وجود فدا شود و اثری از او باقی نماند.»

سردار حاج رضا حبیب‌الهی سرانجام در ۱۸ بهمن‌ماه سال ۱۳۶۱ جام شهادت را نوشید و به خواسته‌اش که فناءفی‌الله بود، رسید.

شهید حبیب‌الهی به روایت همرزمش

سیدرضا منتظرین یکی از همرزمان سردار شهید حاج رضا حبیب‌الهی رشته کلام را به دست می‌گیرد: «ما صبح روز عملیات، همراه یک گروهان نیروی تحت امر سپاه سوم و نیروهایی از واحد طرح و عملیات و اطلاعات-عملیات سپاه سوم به منطقه جلو رفتیم. به همراه حاج رضا در کانال اول، نزدیک‌ترین نقطه به دشمن، مستقر بودیم و تعدادی از نیروهای تخریب، در محل دیگری بودند. وضعیت کانالی که داخل آن بودیم، نامناسب و دشوار بود؛ یعنی پر از سیم‌های خاردار و احتمالاً در بعضی نقاط، مین‌گذاری شده و برای ما مشکوک بود. دشمن نیز با نیروهای زرهی انبوه خود در حال پاتک و جلو آمدن بودند.

در آن وضعیت که اضطراب ما را فراگرفته‌بود و کانال و اوضاع آن را می‌دیدیم، حاج رضا آرامش خاصی داشت؛ دستور داد داخل کانال پخش شویم و موضع بگیریم. پس از آن، مرا صدا زد و گفت: «منتظر! بلندشو برو نیروهای تخریب را بیاور.» (محل استقرار نیروهای تخریب را من می‌دانستم) حاج رضا قصد داشت معبر جلو را باز کند و نیروها را از داخل کانال به سمت کانال دوم جلویی، به سمت دشمن عبور دهد و با نیروهای موجود، حرکت دشمن را سد کند.

در حقیقت، می‌خواست محور را برای عبور نیروها و ادامه عملیات حفظ کند. در همین حال، من سرم را از کانال بیرون کردم، دیدم تانک‌های عراقی حدود ۲۰۰ متری ما، در حال پیشروی هستند.

در پاسخ حاج رضا گفتم: «می‌ترسم!» حاجی گفت: «سریع برو معطل نکن، برو!» برادر «خلیل قسمت کننده» از نیروهای کاشان که بعدها به فیض شهادت رسید، آنجا بود، گفت: «من می‌روم موتور را روشن می‌کنم، به محض شنیدن صدای روشن شدن موتور، سریع بیا عقب تا برویم» به همین طریق عمل کردیم و با سرعت به سوی خاکریز خودمان که ۵۰۰ متر عقب‌تر بود، حرکت کردیم.

نمی‌دانم این فاصله را چگونه طی کردیم. شاید پرواز می‌کردیم و تیرها از کنار ما رد می‌شد. تا اینکه پشت خاکریز رسیدیم؛ به یاد دارم که هنگام حرکت، حاجی به ما گفت: «بروید خدا حفظتان کند!» پس از رسیدن به پشت خاکریز، نفسی کشیدیم. دوباره به پشت سرم و منطقه نگاه کردم. دیدم تانک‌های عراقی به ۵۰ متری کانال رسیده‌اند.

موضوع را با بچه‌ها درمیان گذاشتیم. آنها گفتند: «امکان بازگشت نیست و نمی‌توانید برگردید. وضعیت را که می‌بینید، دیگر دیر شده‌است!» دقایقی بعد بود که تانک‌های عراقی به کانال رسیده‌بودند.

جاویدالاثری، سرانجامِ فرمانده رشیدی که ماه‌ها شور و حماسه را خلق کرده بود

این آخرین لحظه‌ها و دقایقی‌ست که از زبان یکی از رزمندگان اسلام، که ناظر وضعیت منطقه و در کنار حاج رضا بوده، شنیدیم؛ لحظه‌ها و ثانیه‌هایی که زمین منطقۀ والفجر مقدماتی، حاج رضا را از ما گرفت و دیگر بازنگرداند.

پس از آن، با پیگیری‌هایی که توسط سردار شهید خرازی و سایر مسئولان شد، گروه‌های شناسایی، همان شب و شب‌های بعد در منطقۀ کانال و اطراف آن به جست‌وجو پرداختند و هرچه تلاش کردند تا نشانی یا خبری از او بیابند، سودی نبخشید.

و به این ترتیب، آخرین امیدها برای یافتن آن سردار رشیدی که ماه‌ها شور و حماسه را خلق کرده بود، راه به جایی نبرد و در عین ناباوری، در راه حفظ مواضع نیروهای اسلام، با تعصب و غیرت خاص خود، جان بر سر اهداف مقدس گذاشت و جاویدالاثر شد.

نوشته شهیدان مظهر عزت ایران؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

دغدغه همیشگی‌اش بود. تمرین می‌کرد. می‌رفت گلستان شهدا توی قبرهای خالی می‌خوابید. شب بود گلستان هم چراغ نداشت. بعد هم آرزو کرد طوری شهید شود که هیچ اثری ازش باقی نماند‌.
 
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری شهید یاران، کوچه‌هایمان را به نامشان کردیم که هرگاه آدرس منزلمان را می‌دهیم بدانیم از گذرگاه خون کدام شهید است که با آرامش به خانه می‌رسیم. ای شقایق‌ها! ایثار از آن شماست که دنیا را گوشه‌ای افکندید و با پرواز عاشقانه خود، بر روز‌های ما نسیم بهشت پاشیدید. شهید رضا حبیب‌اللهی فرزند علی، تاریخ شهادت ۱۳۶۱/۱۱/۱۸.

شهید رضا حبیب‌اللهی در اول فروردين سال ۱۳۳۸ در اصفهان متولد شد. پدرش حجت‌الاسلام حاج شيخ علی حبيب‌اللهی امام جماعت مسجد شيخ‌لطف‌الله و مسجد آقاعلی‌بابا بود و نام محمدرضا را برای او انتخاب كرد. از كودكی تحت تعليم و تربيت پدر قرار گرفت. دوران دبستان و دبيرستان را در مدرسه‌های حاتم بيک، احمديه و ادب گذراند.

از همان دوران در فعاليت‌های مذهبی شركت داشت. سال آخر دبيرستان برای اجتناب از خدمت در ارتش شاهنشاهی در امتحان ديپلم شركت نكرد. او تصميم داشت برای ادامه تحصيل به خارج از كشور برود ولی‌پدرش مخالف بود. پس رضا در ايران ماند و مشغول فعاليت‌های سياسی شد.

يک سال بيشتر تا پيروزی انقلاب نمانده بود! رضا خيلی نترس بود و فعالانه تهيه و توزيع اعلاميه‌ها و پيام‌های حضرت امام خمينی(ره) شركت داشت.

با پيروزي انقلاب وارد كميته دفاع شهری اصفهان شد و در سال ۵۸ در امتحانات متفرقه ديپلم شركت كرد و مدرک خود را گرفت و همزمان در مدرسه علميّه «امام صادق(ع)» مشغول تحصيل علوم دينی و طلبگی شد. هنوز دو ماه از شروع جنگ نگذشته بود كه عازم خوزستان شد و به شيرمردان «خط شير» پيوست. سال ۶۰ برای رضا سال خاصی بود، چرا که در خرداد همان سال دست راست خود را فدای اسلام كرد.

هنوز دوران مجروحيت را طی نكرده بود كه پدرش به لقاء دوست شتافت. در همان سال خداوند حبيب خود را طلبيد و رضا به شرف زيارت خانه دوست و حضور در سرزمين وحی نائل شد. از اين پس همه او را به نام حاج رضا می‌شناختند.

تدابير فرماندهی و مديريت بسيار قوی و ذهن خلاق و طراح حاج رضا در عمليات‌های فتح‌المبين ، بيت‌المقدس، رمضان و محرم باعث شد تا او را به عنوان يک فرمانده نظامی صاحب نظر و دارای سبک و شيوه خاص در عمليات‌ها بشناسند.

سرانجام سردار حاج رضا حبيب‌اللهی در ۱۸ بهمن ماه سال ۱۳۶۱ جام شهادت را نوشيد و به خواسته‌اش كه فناءفی‌الله بود، رسيد.

خواهر شهید درباره او می‌گوید: «حواسش بود برای همه  سوغات بیاره، آخه سفر مکه اون هم سفر اول باید سوغات می‌آورد. سوغاتی‌ها را که داد، همه مچاله یا چروک بود. عذر خواهی‌اش را این طور گفت: من که بازار نرفتم یعنی وقت نداشتم. این‌ها رو هم روز آخر تنهایی توی جده خریدم. با یه دست هم بهتر نتونستم بذارمشون داخل ساک.»

محمد حاج صباغ همرزم شهید هم در وصف او این گونه گفته است: «دغدغه همیشگی‌اش بود. تمرین می‌کرد. می‌رفت گلستان شهدا توی قبرهای خالی می‌خوابید. شب بود گلستان هم چراغ نداشت. بعد هم آرزو کرد طوری شهید شود که هیچ اثری ازش باقی نمونه. می‌گفت: این طوری خالصانه میرم پیش خدا.»

همرزم دیگر او حمید رئیسی می‌گوید: «شناسایی که می‌روی باید شش دانگ حواست جمع باشد. به کوچکترین حرکت باید عکس العمل نشان بدی. حالا اگه این حرکت، یه موتور سوار باشد که دیگه تکلیف مشخصه. آماده تیراندازی بودیم که نمی‌دانم چرا کاری نکردیم. جلوتر که آمد دیدم ای بابا این که حاج رضای خودمان است! تازه فهمیدیم این که میگویند توی جنگ فرماندهان از همه حتی شناسایی‌ها هم جلوترند یعنی چه!»

سفیر عشق شهید است و ارباب عشق حسین (ع) و وادی عشاق کربلا، جایی که ارباب عشق سر به باد می‌دهد تا اسرار عشاق را بازگو کند که برای عشاق راهی جز از کربلا گذشتن نیست! سلام بر آن‌هایی که رفتند تا بمانند و نماندند تا بمیرند، و سلام به آنان که پلاکشان را از گردن خویش درآوردند تا مانند مادرشان گمنام و بی مزار بمانند

نوشته «گلستان‌نامه»؛ اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.