حجت‌الاسلام شکاری همین مسیر را پیش گرفته و پس از عهدی که با امام زمان (عج) می‌بندد، مشغول برطرف ساختن مشکلات یکی از مناطق پرآسیب شهر می‌شود؛ تا جایی‌که در مدت حضور خود در این منطقه موفق می‌شود، تعداد معتادین متجاهر این محله را به میزان قابل توجهی کاهش دهد و برخی از برنامه‌ها و مراسم مذهبی را هم برای نخستین بار در این منطقه برگزار کند.

حجت‌الاسلام شکاری، طلبه دهه هفتادی که در تربیت حیدری منشأ خیر شد

تصمیم گرفتم طبیب دوار دل دردمندان باشم

حجت الاسلام هادی شکاری متولد سال ۱۳۷۷ و اهل دولت آباد و از طلبه‌های دغدغه‌مندی است که در یکی از مناطق حاشیه شهر و پرآسیب شهرستان تربت حیدریه فعالیت می‌کند. او از سال ۱۳۹۴ وارد وادی تبلیغ شده و حالا مدتی است که در محله کوی بازرگان، رسالت تبلیغی خود را پیش می‌برد. او می‌گوید: «رسالت طلبگی ما ایجاب می‌کند که در محلات آسیب‌پذیر کار کنیم و طبیب دوار دل دردمندان باشیم و برای رفع مشکلات مردم و آسیب‌های موجود تلاش کنیم تا این آسیب‌ها و مشکلات به دیگر نقاط شهر سرایت نکند.

خانه ورزش در مسجد محله راه افتاد

مسجد محله را پایگاه اصلی قرار دادیم

او وقتی وارد این محله شد با مشکلات بی‌شماری مواجه شد و در اولین اقدام خود تلاش کرد مسجد منطقه را به عنوان پایگاه اصلی محله فعال کند؛ چرا که معتقد بود در این سنگر قادر به انجام کارهای اثرگذاری خواهد بود. پس از برگزاری نماز جماعت و برنامه‌های فرهنگی، با احصاء مشکلات موجود و برنامه‌ریزی‌های لازم برای سازماندهی اوضاع اقدام کرد.

عهدی که با امام زمان(عج) بستم

او می‌گوید: «پیش از این، در یک محله آسیب دیده دیگر فعالیت داشتم، اما مشکلات و آسیب‌های این محله به قدری زیاد بود که حل این مشکلات همواره جزو دغدغه‌های فکری من بود، اما هرچه دورادور تلاش کردم کاری برای این منطقه انجام شود، متأسفانه نتیجه‌بخش نبود. نهایتاً بعد از اتمام مأموریت در محل آسیب دیده قبلی و در سفری که به جمکران داشتم به یکباره تصمیم گرفتم که برای حل مشکلات منطقه تبلیغی فعلی وارد این محله شوم.»

بخش‌های مختلف مسجد با حضور شکاری فعال شد

مسجد محله راکد بود که فعال شد

این امام محله از اواسط مهرماه سال ۱۴۰۱ وارد این محله می‌شود و با حجمی از مشکلات همچون مسجد راکد، آسیب‌های فرهنگی و اجتماعی اعم از اعتیاد، موادفروشی، نزاع‌های دسته جمعی، مشکلات آموزشی و مشکلات عمرانی در محله مواجه می‌شود. شکاری مسجد را که مشکلات عمرانی بسیاری داشت، بازسازی می‌کند و فعالیت‌های فرهنگی را هم همزمان جلو می‌برد. او می‌گوید: «برای مسجد هیأت امناء تشکیل دادم و حتی کارهای وقف آن را که پس از ۲۰ سال هنوز انجام نشده بود، به سرانجام رساندم. در مسجد ما حالا علاوه بر نماز جماعت، کلاس‌های قرآنی و ورزشی هم برگزار می‌شود که قبلاً سابقه نداشته است.»

با راه‌اندازی خیریه کمک‌رسان نیازمندان شدند

راه‌اندازی خیریه‌ای برای کمک به نیازمندان

از دیگر اقداماتی که در روزهای اولیه حضور این روحانی در محله انجام شد، شناسایی و ساماندهی نیازمندان با کمک گروه تحقیق و احصاء مشکلات آنان بود و سپس مرکز خیریه‌ای برای رسیدگی به امور آنان تشکیل شد که اکنون از طریق این مرکز، خدمات مختلفی همچون توزیع لباس نو در ایام عید نوروز و توزیع سبد کالا به مستمندان ارائه می‌شود.

خانه ورزش در مسجد راه افتاد و ۷۰ دانش‌آموز جذب شدند

این روحانی فعال همچنین با تهیه لوازم ورزشی، در مسجد خانه ورزش ایجاد کرده است. او می‌گوید: «با این کار ۷۰ دانش آموز با مسجد ارتباط گرفتند که برای همه آن‌ها برنامه آموزشی ـ تربیتی نوشتیم تا امور مختلف آنان اعم از خواب و خوراک و مباحث رفتاری، علمی و تحصیلی‌شان مورد رصد قرار گیرد و برای آن‌ها برنامه‌ریزی داشته باشیم.»

با خانه ورزش ۷۰ دانش‌آموز جذب مسجد شدند

۹۰ درصد معتادان متجاهر محله جمع شدند

به گفته این امام محله، یکی از مشکلات اساسی و آسیب‌زا در این منطقه، اعتیاد و تعداد کثیر معتادین متجاهر و موادفروش است که طی این مدت، اقدامات پیشگیرانه‌ای توسط حجت‌الاسلام شکاری انجام گرفته تا حدی که حضور معتادین متجاهر ۹۰ درصد کاهش یافته است. او همچنین با همکاری پلیس مبارزه با مواد مخدر، ناجی زندگی معتادین شد و تاکنون پنج معتاد موفق به ترک شده‌اند. جلسات NA دو شب در هفته در مسجد برای افرادی که موفق به ترک اعتیاد شده‌اند، برگزار می‌شود.

با کمک مردم و نهادهای زیربط به جنگ مشکلات رفت

او برای انجام اقدامات کارساز در مناطق تبلیغی‌اش و دستیابی به نقطه مطلوب، به محض ورود به این مناطق چشم اندازی را تعریف می‌کند و هر یک از مشکلات و مسائل را با پیگیری و مطالبه از نهادهای مرتبط با همان موضوع رفع و رجوع می‌کند. به طور مثال برای تهیه اقلام ورزشی مورد نیاز به منظور راه‌اندازی خانه ورزش به اداره ورزش و جوانان مراجعه کرد و برای بازسازی مسجد، مردم و خیرین را در این کار خیر سهیم کرد. اقدامات عمرانی محل را نیز از طریق تعاملاتی که با شهرداری برقرار کرد به سرانجام رساند.

او برای حل مشکلات با مسئولان مختلف شهر ارتباط گرفت

راه‌اندازی مشاغل خانگی برای خودکفایی نیازمندان

این روحانی جدی اکنون در حال تلاش برای ایجاد اشتغال خانگی در محله است و محور فعالیت او خودکفایی نیازمندان است و در این راستا پیگیری‌هایی را انجام داده تا به زودی و متناسب با فصل پیش رو برای بانوان در زمینه تولید سبزیجات خشک ایجاد اشتغال کند. البته افزون بر این کار با تهیه چرخ صنعتی برای یک خانواده پنج نفره، آنها به خودکفایی و کسب درآمد رسیدند و مشکلاتشان برطرف شد.

مسجدی که برای اولین‌بار، شب قدر و نماز عید فطر داشت

چنین امام محله فعالی بدون شک برای ایام مهمی همچون ماه مبارک رمضان نیز برنامه‌های خاص خودش را دارد؛ او در این ایام برای نخستین بار در محله برای دختران و پسران نوجوان کلاس‌های قرآن و محفل انس با قرآن برگزار کرده و برای روز میلاد امام حسن مجتبی (ع) نیز جشنی با شکوه را تدارک دید. امسال نیز برای نخستین بار اهالی این منطقه در مسجد محله از فیض شب‌های قدر و نماز عید فطر هم بهره‌مند شدند.

پایان پیام/

نوشته امام جماعتی که با صاحب الزمان عهد بست اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.

دوست دارم پسرم سرباز امام زمان(عج)‌ شود

محمدرضا تورجی‌زاده در سال ۱۳۴۳ در خانواده‌ای مذهبی و ساده به‌دنیا آمد، پدرش اطراف مقبره علامه مجلسی نانوایی داشت و در گرمای طاقت‌فرسای تابستان و کنار تنور روزه‌هایش را می‌گرفت و در شب‌های ماه رمضان با وجود خستگی زیاد همه باهم به دعای ابوحمزه اقای مظاهری می‌رفتند؛ مقلد امام(ره) بودند و در همان روزهایی که بسیاری حتی جرأت بردن نام امام(ره) را نداشتند و داشتن رساله او جرم بود، آن را در منزل داشت.

محمدرضا حدودا ۴ ساله بود که اتفاقات زیادی برای او می‌افتاد؛ مادرش در آن روزها زیاد به حضرت زهرا(س) متوسل می‌شد و در میان یکی از همین توسل‌ها بود که با خدای خود گفته بود «دوست دارم پسرم سرباز امام زمان(عج)‌ بشود» و از همان روز بود که مشکلات قبلی به سراغ محمدرضا نیامد.

با وجود ضربه باتوم‌ها دست از کار خود برنداشت

سال ۱۳۵۷ بود که محمدرضا با چند جوان انقلابی از هم محله‌ای‌هایش دوست شد و به همین واسطه وقتی ۱۴ ساله بود با شجاعت فراوان اعلامیه‌های امام(ره) تکثیر و پخش می‌کرد؛ یک‌شب که با برادر و پدرش به مسجدی در خیابان فروغی رفتند آقای کافی سخنرانی داشت وبا پایان سخنرانی بود که همه جمعیت به سمت بیرون حرکت کردند و شعار دادند و همان حین بود که مأموران ساواک هم به مردم حمله کردند.

پدر و برادر محمد همدیگر را پیدا کردند اما محمد چند ساعت بود که گم شده و وقتی پیدا شد، کمر او سیاه و کبود شده بود و ظاهرا چندین ضربه با باتوم خورده بود اما بعد از این اتفاق هم دست از فعالیت‌هایش برنداشت و حتی شب‌های بعد مشغول به شعار نویسی شدند.

دیگر جای صبر نیست

با شروع جنگ چندین بار به محل اعزام رفت اما می‌گفتند باید اجازه کتبی از پدرت داشته باشی و پدرش هم می‌گفت دیپلمت را که گرفتی برو؛ سال ۱۳۶۰ بود که یک روز به خانه آمد و شروع به جمع‌آوری وسایلش کرد و در پاسخ به تعجب مادرش گفت:«حضرت امام پیام دادند برای جبهه رفتن کسب اجازه از پدر شرط نیست و من اگر تا الآن صبر کردم به احترام شما بوده اما دیگر جای صبر نیست.»

محمدرضا احترام و علاقه زیادی برای سادات قائل بود؛ روزی یکی از هم‌رزمانش که برای بار اول به جبهه رفته بود دنبال بود تا به گردان یازهرا(س) برود اما می‌گفتند ظرفیت تکمیل است؛ نزد فرمانده گردان رفت و گفت:«آقای تورجی من دوست دارم به گردان یازهرا(س) بیایم.» و محمدرضا پاسخ داد:«شرمنده جا نداریم» و او نیز گفت:«من می‌خواهم به گردان مادرم بروم، برای چی جا ندارید؟»؛ محمدرضا جا خورد و پرسید:«اسمت چیه؟» که پاسخ گرفت سید احمد و همان موقع نام او را در گردان ثبت کرد و وقتی سید احمد به داخل گردان رفت متوجه شد بیشتر بچه‌ها از سادات هستند.

هرچقدر می‌خواهی بنویس اما حرفت را پس بگیر

یک‌روز که محمدرضا داخل چادر فرماندهی نشسته بود یکی از بچه‌ها درخواست مرخصی داشت و او قبول نمی‌کرد؛ عصبانی از چادر بیرون آمد و گفت:«شکایت شما را به مادرم می‌کنم» و همین حرف کافی بود تا محمدرضا با پای برهنه و صورت خیس بیرون بدود و بگوید:« این برگه مرخصی، سفید امضا کردم هرچقدر دوست داری بنویس اما حرفت رو پس بگیر…»

به رسم مادر… 

صبح روز ۵ اردیبهشت بود که محمدرضا بعد از سرکشی به نیروها به سنگر رفت؛ سنگر کوچک بود و ۵ نفر کنار هم نشسته بودند که با انفجاری مهیب خراب شد؛ محمدرضا در همان حالتی که نشسته بود مجروح شده بود و لبخندی زیبا به لب داشت و وقتی قرار شد او را از سنگر بیرون بیاورند تازه متوجه شکاف عمیق پهلوی چپ و خونی شدن بازوی راست او شده بودند.

قرار شد او را به پایین منتقل کنند و هنوز چند دقیقه از رفتنش نگذشته بود که پشت بی‌سیم اعلام کردند: برادر تورجی رفت پیش حاج حسین و حال و هوای آن لحظات اردوگاه دقیقا حال و هوای لحظات اعلام خبر حاج حسین را گرفتـ.

گریه نکنید، پسرم راضی نیست

محمد نیروی رسمی سپاه بود اما تقریبا هیچگاه از لباس سپاه استفاده نکرد و می‌گفت:«این لباس حرمت داره و مقدس است اما قبل از دفن این لباس را به من بپوشانید می‌خواهم با آن وارد محشر شود.»

وصیت کرده بود مادر و پدرش او را داخل قبر بگذارند؛ مادر درب تابوت را باز کرد و از داخل کیفش شانه و عطر درآورد و موهای پسرش را شانه کرد، به او عطر زد و بعد هم شروع به سخنرانی کرد و اجازه نداد کسی گریه کند و می‌گفت پسرم راضی نیست.

این قبر را یک ماه برای من نگه‌دارید

 محمد کنار رفیق همیشگی‌اش سید رحمان هاشمی به خاک سپرده شد؛ یک ماه قبل از شهادتش بود که قبر کنار سید رحمان را به مسؤول گلستان شهدا نشان داده و گفته بود اینجا را یک ماه برای من بگذارید.

شب جمعه اول ماه رمضان با هفتم محمدرضا هم‌زمان شده بود و قرار شد اول مراسم افطاری و بعد دعای کمیل برگزار شود؛ یکی از دوستان محمد به محض ورود به مراسم شروع به گریه کرد و وقتی اطرافیان علت را پرسیدند اینطور پاسخ داد:«محمد چند روز قبل از شهادتش می‌گفت من دوست دارم در مراسمم اول به مردم شام بدهند و بعد دعای کمیل باشد.» و بدون هیچ دخالتی بود که این خواسته محمد هم اجرا شد.

نوشته شهیدی که می‌خواست با لباس پاسداری وارد محشر شود اولین بار در پایگاه خبری شهید یاران. پدیدار شد.